Kąpielisko Oporów

Historia obiektu

Budowa otwartych basenów we Wrocławiu była czymś całkowicie nowym, do tamtych czasów mieszkańcom miasta służyły otwarte kąpieliska utworzone nad Odrą poprzez oddzielenie części nurtu rzeki drewnianymi śluzami. Powstawały w ten sposób miejsca służące do pływania, a płytsze części były przeznaczone dla dzieci bądź nieumiejących pływać. Szybki rozwój miasta 80 lat temu i gwałtowny wzrost liczby ludności wymusił potrzeby wprowadzenia nowych rozwiązań w zakresie budowy obiektów sportowo-rekreacyjnych. Przykładem takiego pomysłu było Kąpielisko Ludowe na Oporowie (niem. Volksbad Opperau poźniej nazywane Badesportpark Opperau).

Oporowskie kąpielisko było nie tylko miejscem do pływania ale mozna tu było uprawiać różnego rodzaju sporty i inne formy rekreacji. Cały kompleks składał łącznie z ośmiu obiektów. Pawilon wejściowy umieszczony jest od ulicy Harcerskiej, nzajdowały się w nim kasy, przebieralnie i bufet. Na wprost wejścia urządzono miejsce dla najmłodzszych - brodzik z plażą o powierzchni 2750 m ², dalej w prawo znajdowały się dwa basen, a właściwie był to jeden basen o długości 100 m, podzielony na dwie jednakowej wielkości części: dla pływających o głębokości od 2,5 do 3,5 m oraz dla nie umiejących pływać o głębokości od 1 do 1,3 m. Za nimi znajdowała się wieża dla skoczków o wysokości 4 m z basenikiem o podobnej głębokości, a dalej za nią niewielkie boisko o powierzchni 342 m² otoczone torem żużlowym długości 120 m. N zachód od basenu urządzono dwa duże trawiaste place sportowe, pierwszy z nich o powierzchni 7700 m² był przeznaczony dla mężczyzn, drugi nieco mniejszy o powierzchni 7500 m² dla kobiet. Obok nich znajdował się trzeci plac sportowy przeznaczony dla dzieci, miał on wymiary 55 x 30 m, posiadał także piaskownic o powierzchni 400 m² . Obok nich mieścił się plac przeznaczony do kapieli słonecznych ten również był podzielony na dwie części męską i żeńską, jego powierzchnia wynosiła 1540 m².Ostatnim obiektem tworzącym kompleks na Oporowie był staw gondolowy o głębokości 10 m znajdujący się w jego południowej częsci.

Lokalizacja kąpieliska Oporów nie była przypadkowa. Pierwszym powodem był dynamiczny rozwój południowych dzielnic Wrocławia, powstawały tu nowe osiedla domów jedno- i wielorodzinnych. co prawda Oporów nie znajdował się jeszcze w granicach administracyjnych Wrocławia (został przyłączony do miasta w roku 1951) ale dojazd do tej miejscowości nie sprawiał już większych problemów. Drugim powodem lokalizacji był fakt że w miejscu tym do lat dwudziestych znajdowała się cegielnia z trzema wyrobiskami gliny. Dwa z nich juz w tym czasie były nieużywane i zalane wodą. Kiedy miasto przejęło teren po nieczynnej cegielni postanowiono wykorzystać nieczynne juz glinianki do budowy urządze kapielowych. Jeden staw, który najmniej nadawał się do adaptacji został zasypany ziemią, w ddrugim urządzono staw gondolowy w którym pływać można było jedynie w wypożyczonych łodziach i kajakach. Natomiast trzeci staw po wypompowaniu wody został wykorzystany jako niecka do budowy czterech basenów.