Zachowane przebud. k. to częściowo zrekonstruowany fragment zach. pierzei nieistniejącej już ul. Złote Koło, składający się z 6 domów z użytkowymi parterami i mieszkalnymi piętrami.



Trzy 4-kondygnacyjne domy o nrach 15-17 kryte da-chami w układzie kalenicowym powstały w czasach nowożytnych. Ich fasady ozdobione są bogatymi, ale częściowo zmienionymi po 1945 dekoracjami typu Zopf, analogicznymi, szczególnie w przypadku domu nr 17, do kamienic przy ul. św. Jadwigi 9-10, Składają się na nie m.in. gęsto rozmieszczone moty-wy rózg liktorskich, girland, medalionów z popiersiami, płycin podokiennych i masywnych nadokienników. Twórcą k. nr 17 byt zapewne Karl Gottfried Geissler. Pozostałe 3 k. mają fasady o częściowo zmienionej po 1945 dekoracji renes.-barok. (nr 11) i klasy' cyst, (nr 9 i nr 13). Dom nr 11 wyróżnia się ponadto szczytowym ustawieniem oraz, podobnie jak nry 9 i 13, 3-osiową szer. fasady.



Wnętrza domów zostały gruntownie zmienione w trakcie odbudowy po II wojnie światowej.



Jerzy Kos

Nieistniejąca współcześnie ulica we Wrocławiu, biegnąca niegdyś wzdłuż krawędzi zewnętrznej (zachodniej) Czarnej Oławy (fosy miejskiej wewnętrznej) na odcinku pomiędzy dzisiejszymi ul. św. Antoniego na południu i ul. Ruską na północnym wschodzie. Po przeciwnej stronie Czarnej Oławy, wzdłuż wewnętrznej linii dawnych fortyfikacji, przebiegała ul. Psie Budy.

Na Czarnej Oławie, w okolicy dzisiejszego skrzyżowania ul. Krupniczej i trasy W-Z (dzisiejszy pl. Bohaterów Getta), znajdował się od 1297 do 1813 roku młyn, zwany Młynem Siedmiu Kół (niem. Siebenradenmühle). Od tego obiektu zaułek Złote Koło nosił przez pewien czas (m.in. w XVIII wieku) nazwę auf dem Graben bei den sieben Raden (tłum.: nad fosą przy siedmiu kołach). Późniejsza nazwa Goldene Rade Gasse wywodzona jest od Zajazdu Przy Złotym Kole, który wzmiankowany jest m.in. w archiwaliach z roku 1680. Ulica zamieszkana była głównie przez tkaczy sukienników.

Po II wojnie światowej zabudowa Złotego Koła i okolicznych ulic była w znacznym stopniu zdewastowana i często służyła jako plenery polskich filmów wojennych i inscenizacji telewizyjnych (m.in. Teatru Sensacji). W roku 1971 posłużyła też jako plener fabularnego filmu kryminalnego pod zapożyczonym od jej nazwy tytułem Złote Koło. W latach 70. XX wieku, podczas przeprowadzania wrocławskiej trasy W-Z po linii dawnej Czarnej Oławy większość zabudowy Złotego Koła została wyburzona, jedynie część jej zachodniej pierzei (kamienice nr: 4, 5, 6, 7, 8) została zachowana i włączona do ul. Kazimierza Wielkiego (jako kamienice nr: 9, 11, 13, 15, 17).