W roku 1157 książę Władysław II Wygnaniec wzniósł tu jakoby gródek obronny. Rozrastająca się wokół miasta osada otrzymała w 2. połowie XIII wieku prawa miejskie. Osada ta była wraz z gródkiem od połowy XIV wieku zamkiem, otoczona wałem ziemnym z ostrokołem i fosą. Zamek posiadał dodatkową fosę od strony miasta. W 1. połowie XIV wieku otoczono miasto ceglanym murem obronnym zbudowanym na fundamencie z otoczaków. Do miasta można się było dostać przez jedną z trzech bram : Wrocławską, Ścinawską i Zamkową. Wokół muru pozostała nadal fosa, którą pogłębiono i poszerzono.
W wieku XV wzmocniono mury półkolistymi basztami i wałami ziemnymi, a przed Bramami Wrocławską i Ścinawską dobudowano dodatkowe przedbramia.
W czasie wojny trzydziestoletniej w roku 1644 rozpoczęto rozbiórkę muru. Po roku 1781, po kolejnym wielkim pożarze miasta rozebrano resztki baszt i zasypano fosy, urządzając na ich miejscu ogrody. W połowie XIX wieku dokonano rozbiórki większości murów.
Ocalałe fragmenty zabezpieczono w toku prac konserwatorskich prowadzonych w latach 1957-1959. Do dziś pozostały fragmenty przy dawnym zamku, od strony zachodniej.
Na planie z lat 60. XX w. zaznaczono przebieg murów obronnych wraz z bramami - Wrocławską (1), Ścinawską (2) i Zamkową (3) oraz zamkiem (4).
Źródło 1. " Mury obronne miast Dolnego Śląska"- wyd. Zarząd Okręgu PTTK - Komisja Opieki nad Zabytkami, Wrocław 1966, opracowanie i plan - M. Przyłęcki.
