Polska

Figura św. Jana Nepomucena w Przyworach obok posesji przy ulicy Wiejskiej 79. Kamienna barokowa rzeźba św. Jana Nepomucena została wykonana w 1719 lub - według innych źródeł - w 1741 roku. Święty, stojący na dwustrefowym cokole, przedstawiony jest w tradycyjnym stroju z aureolą nad głową. W rękach trzyma krzyż, a w prawej dłoni dodatkowo gałązkę palmy - symbol męczeństwa. Rzeźba została ufundowana przez kanonika Józefa, hrabiego na Tęczynie.

Dodał: Desperado, 2026-05-27 16:11:27

Dom wybudowany pod koniec lat 40. Od 1990 roku w budynku mieścił się zakład naprawy gaźników Bogdana Winiarskiego.

Dodał: polskup, 2026-05-27 09:44:34

Przed II Wojną Światową w budynku mieściły się Prywatne Męskie Gimnazjum i Liceum im. Tomasza Niklewskiego nr 87 w Warszawie założone w 1915 r. z działającą w nich Warszawską Drużyną Harcerzy im. Generała Karola Kniaziewicza, do której m.in. należał  Jan Kopałka ps.  „Antek”, późniejszy harcerz „Szarych Szeregów”, harcmistrz, sierżant podchorąży Armii Krajowej, komendant Hufca "Wola" Grup Szturmowych, a po utworzeniu batalionu Zośka dowódca II plutonu 1. kompanii Felek.

Krótka historia budynku wg

br />
•1905- Chlubny początek-Szkoła Zrzeszenia Nauczycieli

•1912-Gimnazjum Realne z pełnią praw państwowych

•1918-Prywatna Szkoła Średnia Ogólnokształcąca

II RZECZPOSPOLITA

•Wyższa Szkoła Realna

•Gimnazjum matematyczno-przyrodnicze

•Liceum Matematyczno-Fizyczne

LATA WOJNY I OKUPACJI:

szkoła szczególnym miejscem w sieci szkół tajnego nauczania:

•1.XII.1939-Inauguracja tajnego nauczania

•1940-1943-kursy przygotowawcze do szkół zawodowych, filia Dokształcającej Szkoły Handlowej-osłoną tajnych kompletów im. Z.Niklewskiego, tajnych wkładów uniwersyteckich, ćwiczeń podchorążówki, zbiórek i ślubowań harcerskich

•1.VIII.1944 -szpital powstańczy IV Zgrupowania AK "Gurt"

OKRES POWOJENNY

•1945 - kontynuacja działalności oświatowej

•1954 -szkoła pod patronatem CZSP

•1989 - Zespół Szkół Zawodowych nr 21

•1997 -1998 - poszerzenie zakresu kształcenia o Policealne Studium Zawodowe nr 14; CXIX Liceum Ogólnokształcące

•2002 Zespół Szkół Licealnych i Technicznych nr 2

 Informacje  w Kurjerze  Warszawskim z  12 września 1939: Przy ul. Złotej 58 (dom Heleny Dowgiałłowej) pocisk wpadł do mieszkania zecera z „Kurjera Warszawskiego”, Aleksandra Kądziela (II-e piętro). W tymże domu powstał pożar w gmachu gimnazjum męskiego im. Tomasza Niklewskiego. Członkowie OPL pożar sami ugasili. W całym domu wybite szyby. Od składów desek morze ognia przerzuciło się na frontowe oficyny

www.szpitale1944.pl: W budynku gimnazjum Niklewskiego przy ul. Złotej 58 zorganizowano szpital polowy Zgrupowania „Gurt”. W pierwszych dniach Powstania był tam punkt sanitarny, który rozwinął się w szpital polowy. Salę opatrunkową rozszerzono o salę operacyjną i zabiegową. W czterech salach szkolnych, przeciętnie było 40-60 rannych i chorych. Na II piętrze umieszczono 7 rannych jeńców niemieckich Wehrmachtu, którzy dostali się do niewoli w czasie walk o Dworzec Pocztowy. Szpital palił się w połowie sierpnia po obrzuceniu go bombami zapalającymi. Sanitariuszki ugasiły pożar i uratowały rannych. Na początku września, wobec niebezpiecznej sytuacji, jaka zapanowała na tym odcinku, ciężko rannych ewakuowano na ul. Pierackiego, gdzie większość z nich zginęła. Szpital dotrwał do kapitulacji. Dopiero wtedy został ewakuowany na ul. Chmielną 28, do hotelu „Terminus” - punktu zbornego ewakuowanych szpitali w Śródmieściu Północnym.

Fragmenty powstańczych wspomnień Cecylii Kołodziejek ps. „Sikora”, harcerki,  sanitariuszki patrolowej z Batalionu „Gurt” AK: Przed 1 sierpnia żeśmy zostały zgrupowane na ulicy Złotej, mniej więcej naprzeciwko punktu, w którym potem zorganizował się szpital (Złota 58). Żeśmy ściągały wszystkie materiały opatrunkowe, nosze. Miałyśmy dużo szczęścia, że nas nie zaczepiano, Niemcy nas nie wypatrzyli. Byłyśmy na Zielnej. Zielna 13 to było nasze gimnazjum i liceum przedwojenne. 1 sierpnia żeśmy od razu przenieśli się na Złotą 58. Z początku miał tam być punkt sanitarny, ale zrobił się normalny szpital. Przebywało [około] pięćdziesięciu rannych (zmieniając się oczywiście). Komendantka porozdzielała od razu funkcje. Były siostry, które zajmowały się rannymi na sali, ja byłam od razu przeznaczona jako sanitariuszka patrolowa. Najpierw w patrolu było nas parę dziewczyn, a potem jedne poszły jako łączniczki, niektóre zachorowały, tak że do końca Powstania żeśmy były w patrolu we trzy. Oczywiście, jak były duże akcje, to wszystkie się włączały, [również] siostry z sal. Sale chorych, rannych, mieliśmy na pierwszym piętrze i na parterze. Były duże naloty – z pierwszego piętra wszystkich przenieśliśmy do piwnicy. Na gmachu była flaga Czerwonego Krzyża. Niestety, musiałyśmy to zdjąć, bo Niemcy zaczęli bombardować budynek Czerwonego Krzyża. Rzucili bombę zapalającą, tak że żeśmy musiały ratować budynek przed płomieniami.

Wg WIKIMAPII: br />
(..) W pierwszych dniach Powstania był tam przygotowany punkt sanitarny, który rozwinął się w szpital polowy. Salę opatrunkową rozszerzono o salę operacyjną i zabiegową. W czterech salach szkolnych, przeciętnie było 40-60 rannych i chorych. Na II piętrze umieszczono 7 rannych jeńców niemieckich Wehrmachtu, którzy dostali się do niewoli w czasie walk o Dworzec Pocztowy. Szpital palił się w połowie sierpnia po obrzuceniu go bombami zapalającymi. Sanitariuszki ugasiły pożar i uratowały rannych. Na początku września, wobec niebezpiecznej sytuacji, jaka zapanowała na tym odcinku, ciężko rannych ewakuowano na ul. Pierackiego, gdzie większość z nich zginęła. Szpital dotrwał do kapitulacji. Dopiero wtedy został ewakuowany na ul. Chmielną 28, do hotelu "Terminus" - punktu zbornego ewakuowanych szpitali w Śródmieściu Północnym. Podczas walk uległa zniszczeniu frontowa część budynku. Sam budynek powstał jeszcze w XIX w.

/p>

Dodał: Balbina, 2026-05-27 07:33:54

Jeden z piękniejszych budynków w śródmieściu Sosnowca - dawna kamienica Binderów znajdująca się na rogu ulic Warszawskiej 18 i Modrzejowskiej 3.



Binderowie, pierwsi właściciele kamienicy, przybyli do Sosnowca około 1880 i wybudowali narożną kamienicę. Idealna lokalizacja pozwoliła im wynajmować pomieszczenia firmom z różnych branż. Druga część domu, ta, która stoi przy ulicy Warszawskiej 18, powstała już na początku XX w. Ale to nie koniec rozbudowy posiadłości żydowskich przedsiębiorców. W latach 30. XX w. stanęła bowiem ostatnia część, ta z dzisiejszym adresem Warszawska 18a. To tutaj mieściło się słynne kino „Sfinks”, które zapisało się w historii jako miejsce debiutu Jana Kiepury w 1923. Kino było własnością braci Binderów, Maksa i Wilhelma. Do środka wcześniej wchodziło się poprzez podwórze, do sali przylegającej do osiemnastki, po przebudowie zaś, budynek z numerem 18a posiadał długi korytarz będący holem kina. Jeszcze przed pierwszą wojną światową lokal reklamowano jako największy i najwspanialszy Teatr Kinematograficzny w Zagłębiu. Program zmieniano dwa razy w tygodniu, we wtorki i w soboty. Oprócz krótkich filmów, na scenie „Sfinksa” prezentowano formy dramatyczne, komediowe i kabaretowe, a także programy muzyczne. W dawnym kinie w latach PRL-u znajdował się klub spółdzielczy, w latach 90. sklep z meblami, później centrum chińskie. W PRL-u w kamienicy mieścił się do 1987 r. także dosyć wówczas popularny fotoplastikon. Od 1948 r. właścicielem fotoplastikonu był Feliks Skurczyński, a od 1971 r. jego syn Michał.

Obecnie jest w tym budynku Hotel "Centrum Sosnowiec".

Dodał: 4elza, 2026-05-27 07:26:16

Na terenie Lasu Młocińskiego powstanie nowoczesne Centrum Edukacji Ekologicznej. Obiekt o powierzchni około 1000 m2 będzie wyposażony w salę konferencyjną, sale edukacyjne (dwie dla dzieci młodszych i dwie dla starszych uczniów), warsztat tworzenia pomocy dydaktycznych, biura, szatnie i zaplecze sanitarne. Centrum będzie obiektem energooszczędnym i ekologicznym, tzn. posiadać będzie zielony dach, na którym będą rosnąć łatwe w utrzymaniu i pielęgnacji rośliny ekstensywne oraz wykorzystywać będzie energię odnawialną (pompy ciepła i panele fotowoltaiczne). Jego konstrukcja zostanie wykonana z drewnianych elementów prefabrykowanych, dzięki czemu zostanie skrócony proces budowy oraz ilość powstałych w trakcie inwestycji odpadów.



Opis z oficjalnej strony Lasów Miejskich:

br />
O samej inwestycji: /p>

Dodał: verbensis, 2026-05-27 05:58:40

Stanowisko bojowe schronu skierowane było w kierunku jeziora Ostrowieckiego. Schron wybudowano w odporności "C". Karabin maszynowy znajdował się za stalową płytą pancerną o grubości 4 cm., wzmocnioną od zewnątrz płaszczem żelbetowym. Schron został zniszczony przez saperów już po zakończeniu działań wojennych.

Dodał: legion, 2026-05-26 22:58:57

Budynek Dyrekcji Kolei Państwowych, a właściwie kompleks 7 obiektów (pięciu połączonych ze sobą biurowców i dwóch budynków mieszkalnych, spełniających po drugiej wojnie światowej funkcję budynków biurowych, jeden z nich do chwili obecnej) o łącznej kubaturze 101 tys. m³, mieszczący się w Warszawie przy ul. Targowej 74, róg ul. Wileńskiej i al. Solidarności oraz naprzeciwko obecnego dworca PKP Warszawa Wileńska i cerkwi Świętej Równej Apostołom Marii Magdaleny, powstał w latach 1928-1929 według projektu Mariana Lalewicza, w stylu modernistycznym z pewnymi elementami klasycyzmu, przypominającego szereg monumentalnych gmachów sprzed rewolucji październikowej w Petersburgu. Wykonawcą było Towarzystwo Akcyjne Zakładów Przemysłowych Budowlanych Fr. Martens i A. Daab[1]. Zachował się wolno stojący przy wejściu do budynku dorycki portyk w formie antycznej świątyni oraz interesujący wystrój niektórych wnętrz w stylu art déco, np. dwóch holi i wydzielonej części dla kierownictwa.



Za kompleksem budynków Dyrekcji Kolei zlokalizowany był Dworzec Petersburski, który został spalony w 1915 przez opuszczających Warszawę Rosjan.



Całość nawiązuje formą do pobliskiego zespołu kolejowych domów mieszkalnych przy ul. Targowej 70.



W budynku kolejno mieściły się:

1929-1939 – Dyrekcja [Okręgowa] Kolei Państwowych

1939-1944 – m.in. Komenda Dzielnicowa (Abschnittswache Praga [lub Ost]) Policji Porządkowej (Ordnungspolizei – OrPo)[2]

1944-1945 – władze stołeczne oraz pierwsza redakcja "Życia Warszawy"[3]

1945 – pierwsza siedziba w wyzwolonej Warszawie centralnych władz państwowych (Krajowej Rady Narodowej oraz Rządu Tymczasowego Rzeczypospolitej Polskiej a następnie przekształconego w Tymczasowy Rząd Jedności Narodowej, oraz szeregu ministerstw)

1945-1975 – Dyrekcja Okręgowa Kolei Państwowych

1946-1975 - Najwyższa Izba Kontroli

1975-1998 – Centralna Dyrekcja Okręgowa Kolei Państwowych

1998-2001 – Sektor Infrastruktury Kolejowej PKP

1998-2001 – Dyrekcja Okręgu Infrastruktury Kolejowej

od 2001 – spółka PKP Polskie Linie Kolejowe S.A.

od 2002 – Oddział Regionalny PKP Polskie Linie Kolejowe S.A.



W kompleksie mieścił się też Centralny Zarząd Przemysłu Motoryzacyjnego.



Obiekt stanowi część kompleksu budynków DKP, z wjazdem od ul. Wileńskiej 2-4, wejściem również od al. Solidarności. Wybudowany jako budynek mieszkalny. W 1944 w budynku mieściła się redakcja dziennika "Życie Warszawy", następnie przez wiele lat Oddziału Mostowego PKP. Obecnie mieszczą się w nim:



Sekcja Krajowa Kolejarzy NSZZ "Solidarność"

Związek Zawodowy Dyżurnych Ruchu PKP

Federacja Związków Zawodowych Pracowników Automatyki i Telekomunikacji PKP

Związek Zawodowy Pracowników Warsztatowych

Krajowy Sekretariat Kolejarzy NSZZ "Solidarność 80"

Ogólnopolski Związek Zawodowy Straży Ochrony Kolei

Związek Zawodowy Drużyn Konduktorskich w RP

Związek Zawodowy Dyspozytorów PKP

Autonomiczny Ogólnopolski Związek Zawodowy Pracowników Zatrudnionych u Pracodawców Spółek Grupy PKP S.A.



Źródło

/p>

Dodał: bonczek_hydroforgroup, 2026-05-26 22:48:24

Jezioro Ostrowieckie jest największym jeziorem w Drawieńskim Parku Narodowym (387 ha). To jedno z piękniejszych i ciekawszych jezior pomorskich. Położone w głębokiej rynnie polodowcowej, której rzeźbę dodatkowo urozmaicają struktury kemowe. Ma bardzo urozmaiconą linię brzegową, co w połączeniu z wysokimi brzegami daje wielość osi widokowych i decyduje o krajobrazowej atrakcyjności akwenu. W całości otoczone jest lasami.



Nad jeziorem często widuje się bieliki. Wiosną na tafli wody tokują perkozy, gągoły i tracze nurogęsi. Jezioro ma bardzo urozmaiconą faunę ryb. Dominuje w niej płoć, ukleja, leszcz, okoń i szczupak. Jezioro jest udostępnione do wędkowania wyłącznie z pomostów usytuowanych na zachodnim brzegu. Wzdłuż zachodniego brzegu przebiega również szlak żółty, na trasie którego znajduje się wiata z widokiem na wyspę Lech.

Dodał: legion, 2026-05-26 22:22:39

/p>

Dodał: TW40, 2026-05-26 20:10:08