Początki dworu w Jaźwinie Górnej są równie tajemnicze jak jego zagłada. Rezydencja nie była wzmiankowana w źródłach z 1830 i 1845 roku, jednak konstrukcja budowli wskazuje, że powstała zdecydowanie wcześniej niż XIX wiek. Majątek w Jaźwinie Górnej należał do właścicieli licznych dóbr na Dolnym Śląsku. Miejscowy dwór musiał być stosunkowo skromny, ponieważ przeważnie pełnił funkcję siedziby dzierżawców.
Po drugiej wojnie światowej w rezydencji urządzono lokale mieszkalne. Bardzo ostrożnie można przyjąć, że zabytek został zdewastowany i doprowadzony do ruiny w ostatnim ćwierćwieczu dwudziestego stulecia. Po zakończeniu drugiej wojny światowej wraz z innymi śląskimi majątkami rodziny von Prittwitz und Gaffron została przejęta przez państwo polskie. Losy majątku w Jaźwinie po 1945 roku nie są znane. Dwór użytkowano jako wielorodzinny budynek mieszkalny. W latach sześćdziesiątych XX wieku był remontowany, być może był to ostatni remont. Trudno powiedzieć kiedy rezydencja została opuszczona i doprowadzona do ruiny. Sąsiadujące z dworem oficyny w dalszym ciągu pełnią funkcje mieszkalne. Część pofolwarcznych zabudowań gospodarczych jest nadal użytkowana, inne popadły w ruinę.

Dwór murowany z kamienia i cegły, potynkowany, założony na planie prostokąta, podpiwniczony, dwukondygnacyjny. Obecnie z budynku przetrwały ściany obwodowe i część ścian działowych. Zawaleniu uległ dach i stropy. Ruiny nie są zabezpieczone przed wejściem. Latem dojście do pozostałości dworu skutecznie utrudnia gęsta roślinność.

za :