Artykuł Piotra Rozenka z serii "Strzelińskie Kalendarium Historyczne", nawiązujący do wydarzenia z 29 października 1769 roku, kiedy doszło do uroczystego poświęcenia nowego krzyża w kościele św. Michała w Strzelinie. Uroczystość stanowiła jednocześnie zakończenie wielkiego remontu i przebudowy świątyni pełniącej funkcję kościoła parafialnego strzelińskiej wspólnoty Kościoła ewangelickiego reformowanego.
Do odbudowy świątyni, a właściwie do jej przebudowy, zmusiła strzelińskich ewangelików katastrofa budowlana, która wydarzyła się w 1756 roku. Zawaleniu ulegl fragment sklepienia nad chórem organowym. Proste odtworzenie zniszczonych elementow konstrukcji okazało się niemożliwe z powodu złego stanu technicznego całej budowli. W efekcie zdecydowano o dokonaniu rozbiórki znacznej części konstrukcji pozostawiając jedynie prezbiterium. W pierwszych latach odbudowę skomplikowała nagła śmierć głównego budowniczego, ktory nie pozostawił po sobie żadnych planów budowlanych. Sprawa ruszyla z miejsca w 1758 roku w chwili znalezienia nowego architekta i wykonawcy Ernsta Gottlieba Kalckbrennera z Wrocławia.
Od tej chwili odbudowa trwała 10 lat, co głównie spowodowane było trwajacą w tym czasie na Śląsku wojną siedmioletnią. Wydarzenia tej wojny w dużej części związane były ze Strzelinem i okolicami. Niebezpieczeństwa związane z dzialaniami wojennymi powodowały częste nieobecności budowniczego na placu budowy. Wreszcie jednak inwestycja została ukończona w 1769 roku. Ze starej budowli zachowana została jedynie absyda z zewnętrznymi przyporami otaczająca prezbiterium. Mury nawy głównej kościoła zostały odbudowane wraz zwięźbą dachową. Zachodnia fasada zyskala nowa wysoką wieżę zwieńczoną barokowym hełmem. Wysmukła wieża stała się od tej chwili jednym z ważniejszych elementów urbanistycznych dominujących w panoramie Strzelina. Wyższa była tylko wieża ratusza.
Świątynia zmieniła takżę swój wystrój wewnętrzny. Barokowy ołtarz wzbogacony zostal o wymieniony wcześniej krzyż. Kościół zyskał także, charakterystyczne dla konstrukcji ewangelickich dwukondygnacyjne empory ciagnące się wzdłuż całej świątyni po obu jej stronach.
W ten sposob kościół zupełnie zmienił swój wygląd. Z budowli gotyckiej wzniesionej na przełomie XIII i XIV wieku stał sie gmachem o konstrukcji i wystroju barokowym. W takiej formie architektonicznej przetrwał do 1945 roku. Jedyny większy remont mial miejsce w 1830 roku i był spowodowany pozarem wieży wywołany uderzeniem pioruna.
Losy kościoła po II wojnie światowej przesadził fakt jego częściowego zniszczenia w czasie działań wojennych. wieża została wysadzona w powietrze 25 marca 1945 roku z rozkazu niemieckiego komendanta Strzelina i jednocześnie burmistrza Kurta Eberle. Jeszcze wcześniej na kościół spadła radziecka bomba lotnicza niszcząc fragment więźby dachowej. Trwała ruina, jaka w ten sposób powstała, nie miała niestety, sznans na odbudowę w powojennej rzeczywistości.
Po pierwsze dlatego, że ówczesne komunistyczne władze bardzo niechętnie podchodziły do renowacji miejsc kultu religijnego, a po drugie była to świątynia ewangelicka należąca do Kościoła ewangelickiego reformowanego. Po wysiedleniu niemieckiej ludności miasta po wojnie, zabrakło wiernych, mogących zaopiekować się świątynią. Polacy zasiedlający Strzelin byli katolikami i zajęli się także częściowo zniszczonym kościołem Podwyższenia Krzyża Świętego.
Teren uzyskany po wyburzeniu kościoła został zabudowany blokami mieszkalnymi w latach 70-tych XX wieku.
