Ziębice - miasto, według legendy założone na miejscu rzymskiej osady Lucca. W dokumencie wystepuje w roku 1234. Prawa miejskie posiada od roku 1263. W końcu wieku XIII książę Bolko I świdnicki otoczył miasto kamiennymi murami obronnymi oraz wzniósł tu zamek.
W wieku XIV mury rozbudowano oraz wzniesiono półkoliste łupinowe baszty. Mury osiągały wysokość 10-12 m. System obronny wzmacniały dwie fosy, większa o głębokości 20-30 stóp i mniejsza głęboka na 12-20 stóp. Obie wypełnione nie wodą lecz bagnem. Do miasta prowadziło pięć bram : Nyska, Paczkowska, Wrocławska, Zamkowa i Tkacka, zwana też Bramą Młyńską lub po roku 1780 - Ślepą. W wieku XV zostaje zniszczony przez Husytów zamek a mury poważnie uszkodzone. Ich gruntowną reperację przeprowadza książę Karol I w 1. połowie XVI wieku.
W 1780 roku na rozkaz Fryderyka II zasypano fosy miejskie, a powstałe w ten sposób tereny rozsprzedano na ogrody. W latach 1819-1850 rozebrano część murów i bramy miejskie, pozostawiając jedynie okazałą Bramę Paczkowską, w dzisiejszej formie pochodzącą z roku 1491. W latach 1959-1960 przeprowadzono prace konserwatorskie przy murach ziębickich. Zachowały się odcinki we fragmentach kurtyn, głównie w południowo-wschodniej części miasta.
Na planie z lat 60. XX wieku zaznaczono przebieg murów miejskich z bramami : Nyską (1), Paczkowską (2), Wrocławską (3), Zamkową (6) i Tkacką (4) oraz miejsce zamku (5).
Źródła : 1. " Mury obronne miast Dolnego Śląska"- wyd. Zarząd Okręgu PTTK - Komisja Opieki nad Zabytkami, Wrocław 1966, opracowanie i plan - M. Przyłęcki.
