Na początku XX wieku rejony ulicy Okólnik rozparcelowano pod zabudowę mieszkalną. Wtedy też podjęto decyzję o budowie nowego budynku Konserwatorium. Projekt budynku, mającego mieścić salę koncertową oraz sale lekcyjne sporządził Stefan Szyller, autor, między innymi, projektu gmachu Politechniki Warszawskiej.

Nowy budynek dostawiono latach 1913-14 do „starego”, likwidując istniejący tu od XVIII wieku ogród.

Przed II wojną światową nowy budynek konserwatorium zamykał perspektywę ulicy Ordynackiej. Po prawej widoczna elewacja północna Cyrku na Ordynackiej.

Nowy obiekt powstał w stylu zmodernizowanego klasycyzmu i empiru.

W zwieńczeniu znalazło się charakterystyczne okno termalne z trójkątnym szczytem. Początkowo nad oknem umieszczona była maska kobieca, zastąpiona następnie na harfę wpisaną w wieniec – znak szkoły.

Nim jednak ukończono budowę, wybuchła I wojna światowa i Rosjanie zajęli gmach na szpital stomatologiczny. Prace wykończeniowe ukończono po roku 1915, gdy Rosjanie wycofali się z Warszawy.

W roku 1922 nastąpiła rozbudowa, przybyły nowe sale wykładowe, według projektu Teofila Wiśniowskiego.

Nowy budynek konserwatorium w roku 1937. Nowy budynek dobudowano do Pałacu Ostrogskich. Widok od strony ulicy Okólnik.

Nowy budynek konserwatorium w roku 1937. Nowy budynek dobudowano do Pałacu Gnińskich. Widok od strony ulicy Okólnik.

W roku 1930 uczelnia uzyskała status szkoły wyższej, a jej pierwszym rektorem (1930-31) został kompozytor Karol Szymanowski.

Podczas okupacji uczelnia działała oficjalnie jako zawodowa szkoła muzyczna. W 1944 roku gmach podzielił los dużej części zabudowy Śródmieścia – został spalony.

Poważnemu zniszczeniu uległ też „stary” budynek pałacu. Po wojnie podjęto w roku 1950 odbudowę jedynie Pałacu Gnińskich (według projektu Mieczysława Kuźmy), rozbierając resztki pozostałych obiektów.

W ten sposób, na miejscu zniszczonego w czasie wojny Cyrku na Ordynackiej, w latach 1959-1966 zbudowano gmach nowej Akademii Muzycznej (obecnie Uniwersytet Muzyczny Fryderyka Chopina).

W Pałacu Gnińskich ulokowano natomiast Muzeum Fryderyka Chopina.





whu.org.pl

Plac w Warszawie, położony na skraju Starego Miasta, u wylotu Traktu Królewskiego, który wytyczał główny kierunek rozwojowy miasta w XVIII wieku wzdłuż Skarpy Wiślanej.
Na placu znajduje się kolumna króla Zygmunta III Wazy z 1644, najstarszy i symboliczny dla miasta pomnik (dzieło Clemente Molliego). We wschodniej pierzei placu stoi bryła zrekonstruowanego po zniszczeniach II wojny światowej Zamku Królewskiego, rezydencji książąt mazowieckich, a następnie królów Polski i wielkich książąt Litwy z XVI-XVIII wieku, zbombardowanej i wysadzonej w powietrze przez hitlerowców w czasie II wojny światowej. W roku 1949 plac został połączony schodami ruchomymi z nowo powstałą Trasą W-Z. Przebiegający pod placem Zamkowym tunel Trasy W-Z oraz jej wiadukt (prowadzący do mostu Śląsko-Dąbrowskiego) powstały w miejscu zniszczonego w czasie działań wojennych wiaduktu Pancera, w latach 1844-1864 stanowiącego zjazd z placu nad Wisłę, później pełniącego funkcję łącznika Krakowskiego Przedmieścia z I Mostem na Wiśle i prawobrzeżną częścią miasta. W roku 1907 wiadukt zmodernizowano na potrzeby obsługi tramwajów elektrycznych, które pojechały nim niecały rok później.
Plac ten był widownią wielu dramatycznych scen z historii Polski. Odbywały się tutaj manifestacje patriotyczne, w okresie poprzedzającym wybuch powstania styczniowego. 27 lutego 1861 od kul rosyjskich poległo pięciu powstańców. 8 kwietnia 1861 roku pięć rot piechoty i dwa szwadrony jazdy rosyjskiej (w sumie około 1300 ludzi), dowodzone przez generała Stiepana Aleksandrowicza Chrulewa dokonały tutaj krwawej masakry cywilnej ludności Warszawy, w wyniku czego zginęło ponad 100 osób.