Ulica Gliniana to lokalna ulica o długości ok. 830 m przebiegająca od ul. Limanowskiego do ul. Pojezierskiej. Wytyczona została na początku XX w. wzdłuż jednego z zagonów polnych należących do wsi Radogoszcz. Wtedy była to jedyna ulica w tej okolicy po północnej stronie szosy aleksandrowskiej (obecnej ul. Limanowskiego). Ulica stopniowo została zabudowana niewielkimi domami mieszkalnymi początkowo tylko po stronie zachodniej. W 1915 r. teren ten został przyłączony do Łodzi. Po I wojnie światowej ulica otrzymała nazwę Gliniana, która to nazwa miała związek z pobliskimi wyrobiskami gliny wydobywanej na użytek okolicznych (aż pięciu) cegielni. Jeszcze na początku lat 50. istniały wyrobiska w miejscu, gdzie później powstało osiedle domów jednorodzinnych pomiędzy ul. Rumuńską i Grunwaldzką, oraz na terenie zajętym teraz przez elektrociepłownię. To ostatnie połączone było torami kolejki przemysłowej przecinającymi ulicę koło nr 65 z cegielnią przy ul. Hipotecznej usytuowaną naprzeciwko obecnego bloku mieszkalnego pod nr 25. Ok. 1930 r. na obszarze dawnych pól rozciągającym się na północ od ul. Limanowskiego pomiędzy ul. Hipoteczną i Glinianą wytyczono siatkę nowych ulic (m.in. przecznice: Oliwską, Fredry, przedłużenie ul. Srebrnej i Ogórkową). Wtedy też zaczęła powstawać rzadka zabudowa po wschodniej stronie ulicy, a ulica została wybrukowana.

W latach powojennych zabudowa ulicy nie uległa większym zmianom. W latach 60. pod nr 5/7 wybudowano stację obsługi samochodów. W 1974 r. w związku z przedłużeniem ul. Letniej (obecnie al. Włókniarzy) do Pojezierskiej i rozbudową skrzyżowania z ul. Limanowskiego wyburzono zabudowania po zachodniej stronie początkowego odcinka ulicy. Do dziś przy ulicy przeważają stare domy w części przebudowane, przybywa również nowych domów jednorodzinnych. Ma tu też swoje obiekty kilka firm handlowych i usługowych. A ulica nadal ma jezdnię brukowaną.