Dnia 11 grudnia 1866 r. została oddana do użytku publicznego pierwsza linia tramwaju konnego kursująca pomiędzy Dworcem Wiedeńskim i Petresburskim i przeznaczona dla pasażerów kolei. Równolegle funkcjonowała także linia wewnątrzmiejska - pomiędzy kościołem św. Anny i Dworcem Wiedeńskim, zatrzymując się na rogu Królewskiej i Krakowskiego Przedmieścia oraz Marszałkowskiej i Królewskiej (a także w dowolnym miejscu na życzenie pasażerów). Linia została wybudowana przez Główne Towarzystwo Rosyjskich Dróg Żelaznych i dopiero w latach 70-tych XIX w. władze miejskie postanowiły stworzyć własną sieć tramwajową, co sfinalizowano ostatecznie w 1881 r. kiedy to wybudowana została pierwsza miejska linia tramwajowa, na trasie: ul. Nalewki-ul. Świętojerska-ul. Długa-ul. Wąska-Podwale-Krakowskie Przedmieście (na odcinku Królewska - Nowy Zjazd obok tramwaju kolejowego)-Nowy Świat-al. Ujazdowskie-Bagatela-Rogatki Mokotowskie. Trasa była jednotorowa, a tramwaje kursowały w godz. 7.30 - 22.00.
Sieć tramwajów konnych rozwijano w następnych latach (wykonawca: Towarzystwo Belgijskie "Societe Generale de Tramways Varsoviens"). W 1882 r. przejęło tramwaj kolejowy, który utracił pierwotne znaczenie po wybudowaniu w 1875 r. mostu kolejowego przy Cytadeli.
W 1899 r. cała sieć, licząca 30 km i 234 tramwajów obsługujących 17 linii, została wykupiona przez miasto. W 1908 miasto powierzyło firmie "Siemens & Halske" zastąpienie trakcji konnej tramwajem elektrycznym i odtąd rozpoczął się zmierzch tramwajów konnych w Warszawie. Prace elektryfikacyjne postępowały bardzo szybko, ale tramwaj konny przetrwał jeszcze do 1914 r. (na Woli). Tramwaje konne powróciły na ulice Warszawy jeszcze na ok. 6 tygodni wiosną 1917 r., kiedy to po wybuchu kotła w elektrowni tramwajowej tramwaje elektryczne były przez ten czas unieruchomione z powodu braku prądu.