Międzynarodowe Targi Poznańskie istnieją od 1921 r. 

W 1911 w Poznaniu na terenach u zbiegu obecnych ulic Roosevelta i Bukowskiej odbyła się Wystawa Wschodnioniemiecka. To właśnie na nią wzniesiono charakterystyczną Wieżę Górnośląską. Wieżę zaprojektował Hans Poelzig, profesor politechniki w Berlinie. Poelzig należał wówczas do czołówki architektów propagujących nową estetykę wczesnomodernistyczną rozwijając styl ekspresjonistyczny. Choć znawcy architektury uznawali Wieżę Górnośląską za dzieło sztuki, nie budziła ona zachwytu wśród poznaniaków. W wyzwolonym od pruskiego panowania Poznaniu uznawana była za ciężki przykład dominacji niemieckiej architektury nad miastem. Pod koniec lat 20. nie pasowała już do estetyki przygotowywanych na PeWuKę pawilonów. Aby przystosować ją do ówczesnej zabudowy, pomalowano jej żelazną konstrukcję na czerwono i niebiesko. Dziś na fundamencie wieży stoi ażurowa Iglica, symbol Międzynarodowych Targów Poznańskich.

Idea zorganizowania przez Polaków targów w Poznaniu narodziła się już w 1917 r., podczas zjazdu Związku Towarzystw Kupieckich w Poznaniu. Była to organizacja skupiająca polskich kupców z Wielkopolski i Pomorza Gdańskiego. Miały to być targi międzynarodowe, zorganizowane na wzór Targów Lipskich. Pomysł na organizację cyklicznych wystaw wcielony został w życie dopiero parę lat później, po wygranym przez Polaków Powstaniu Wielkopolskim. I Targ Poznański, jak wówczas nazywała się impreza, miał miejsce w 1921 (od 28 maja do 5 czerwca)[6], a pierwszym dyrektorem został Mieczysław Krzyżankiewicz. Pierwsze targi o charakterze międzynarodowym miały miejsce w 1925. Do tego momentu w targach mogły uczestniczyć firmy polskie, firmy z Wolnego Miasta Gdańska oraz firmy zagraniczne, które miały swoje filie w Polsce i reprezentowali je polscy obywatele. Jednak już rok wcześniej, bo w 1924 doszło do podpisania umów z firmami z Czechosłowacji, Francji, Jugosławii, Łotwy, Niemiec, Rumunii, Szwajcarii i Szwecji. W 1927 targi zostały przyjęte do Związku Targów Międzynarodowych.

Intensywny rozwój w okresie hossy lat 20. XX wieku ukoronowała olbrzymia Powszechna Wystawa Krajowa, którą zwiedziło 4,5 mln osób. W tym samym 1929, zaczął się Wielki Kryzys. Mimo trudnej sytuacji gospodarczej firma przetrwała i w końcu dwudziestolecia międzywojennego stała się jedną z największych tego typu w Europie. II wojna światowa przerwała jej działalność. Na terenach MTP umieszczono fabrykę samolotów Focke-Wulf, co sprawiło, że stały się one celem alianckich nalotów. Dzieła destrukcji dopełniły walki w 1945. Wówczas zniszczono 85% terenów targowych. Pomimo zniszczeń pierwsza impreza targowa po wojnie odbyła się w 1946, a od 1947 znów Targi stały się imprezą międzynarodową i od tego czasu MTP nieustannie rozwijają się i modernizują.

W czasach PRL Targi posiadały także placówki na Edwardowie, gdzie przedstawiano maszyny budowlane, górnicze, rolnicze i transportowe – w ruchu i na Malcie, w której odbywały się ekspozycje sprzętu sportowo-turystycznego.

/p>

Ulica Dworcowa (niem. Bahnhofstrasse) - ulica rozpoczynająca swój przebieg przy skrzyżowaniu z ul. Św. Marcin (obok Ronda Kaponiera, na wysokości mostu Uniwersyteckiego). Biegnie w kierunku południowym. Nad ulicą znajduje się most Dworcowy. Kończy swój przebieg na tyłach Dworca Głównego PKP. Nazwa polska ustalona 29 sierpnia 1919 r. Ulica Dworcowa została wytyczona wraz z otwarciem Dworca Głównego w roku 1879. W latach 1880-1970 kursowały po niej tramwaje - najpierw konne, a od 1898 elektryczne. Mimo zlikwidowania w roku 1970 linii tramwajowej wiodącej na dworzec kolejowy, pod asfaltem ulicy Dworcowej nadal znajdują się tory.
Na podst.:

Główną arterią komunikacyjną przebiegająca przez te obszary jest długa ulica Głogowska. Tędy dawnymi czasy biegła szosa na Głogów i Wrocław, z którymi Poznań utrzymywał ożywione stosunki handlowe. Przed usadowieniem się tutaj, w latach siedemdziesiątych zeszłego stulecia, urządzeń kolei wspomniana arteria wybiegała z Bramy Berlińskiej w lewo, Towarową i Składową, kierując się na południowy zachód. U schyłku zeszłego stulecia wzdłuż Głogowskiej, częściowo tylko zabudowanej, ciągnął się rów. Mniej więcej w okolicach ulicy Emilii Sczanieckiej kończyła się wówczas zabudowa zwarta, a dalej rozciągały się już tylko pola i łąki. Otwarta, rozległa przestrzeń pozwalała dostrzec z daleka w pobliżu dzisiejszej ulicy Chociszewskiego dwa wiatraki.