Wznoszony na zlecenie rządu przez patronującą staronyskiemu kościołowi Kapitułę Kolegiaty budynek został ukończony w roku 1770. Nowy kościół otrzymał tytuł św. Jana Chrzciciela i św. Mikołaja, gdyż jak zaznaczono w dokumencie: „Kościół ten jest prawnym następcą obu tych kościołów parafialnych na Starym Mieście.”

Nowy, wybudowany w późnobarokowym stylu kościół po 130 latach doczekał się rozbudowy. Wzbogacony został o prezbiterium i transept, czyli nawę prostopadłą do osi kościoła, położoną między prezbiterium a resztą budynku. Jak można podejrzewać, transept został zbudowany w miejscu dawnego prezbiterium, a cała świątynia rozrosła się w kierunku południowo-wschodnim. Zaowocowało to połączeniem barokowego stylu kościoła z neobarokową rozbudową. Orientowany na zachód przyciąga wzrok dwukondygnacyjną wieżą, w której wnętrzu znaleźć można zabytkowy mechanizm zegara, a także dzwony: św. Mikołaja i św. Jana.

Po zakończeniu II wojny światowej parafia wraz z Nysą została włączona w granice państwa polskiego oraz do nowo utworzonej diecezji opolskiej. W wyniku działań wojennych kościół nie ucierpiał.

Księga parafialnaO długiej i niezwykle bogatej historii parafii p.w. św. Jana Chrzciciela i św. Mikołaja mogą świadczyć doskonale zachowane księgi parafialne zawierające wpisy na temat chrztów, małżeństw, jak również pogrzebów. Otoczenie kościoła także pełne jest śladów historii. Przechadzając się dookoła budynku możemy napotkać liczne nagrobki z przełomu XIX i XX wieku.

Budynek kościoła jest obiektem zabytkowym o nr rej. 1926/67 z 31.10.1967r.

źródło :