 | Polska › woj. zachodniopomorskie › powiat szczecinecki › Łączno › Pozycja Pomorska - Odcinek "Lz." Lanzen › Grupa Warowna "Śmiadowska Góra" › Schron Pz.W. 975 (Lz.6) z kopułą sześciostrzelnicową |
30 kwietnia 2016 , Grupa Warowna Śmiadowo .
legion
 schron Pz.W.975 - dolny poziom schronu, pełniący rolę socjalno - techniczną. Komentarz został edytowany przez użytkownika - powód: dopisek 2017-02-15 21:59:23 (9 lat temu)
|
|
Na stronie od 2016 luty
10 lat 3 miesiące 17 dni |
 |
forty, schrony i bunkry
|
Jedyna grupa warowna na terenie powiatu szczecineckiego. Tworzy ją 6 Panzerwerków połączonych korytarzami podziemnymi o łącznej długości ok. 290 m.
Powstawała w kilku fazach. W 1933 roku wybudowano obiekty Pz.W. 978 i Pz.W. 979, które były przygotowane do prowadzenia bocznego ostrzału w kierunku północnym i południowo - wschodnim. Pierwotnie nie były skomunikowane podziemnym korytarzem. Obydwa miały wejścia, które w trakcie modernizacji w roku 1936 zamurowano, a wyjścia ewakuacyjne przedłużono i połączono szybem z systemem podziemnym.
W 1936 roku wykonano 4 pozostałe obiekty grupy oraz podziemne połączenia między nimi. Od tego roku jedynym blokiem wejściowym był Pz.W. 975 wyposażony w kopułę sześciostrzelnicową 35P8 oraz ckm umieszczony za płytą pancerną, który osłaniał dwa wejścia do schronu.
W 1944 roku na szczycie Góry Śmiadowskiej wykonano dwa Tobruki w celu uszczelnienia obrony. Stworzono również dodatkową linię obrony wspartą Tobrukami na przedpolu Grupy Warownej.
Pz.W. 975 był największym Panzerwerkiem grupy warownej. Pełnił rolę bloku wejściowego, a ponadto posiadał pomieszczenia socjalne oraz techniczne. Był też schronem bojowym o odporności B1. Wyposażono go w stanowisko bojowe osłonięte sześciostrzelnicową kopułą pancerną oraz stanowisko CKM osłaniające wejścia. Do schronu prowadziły dwa wejścia, które były bronione od zewnątrz przez stanowisko ogniowe ckm MG08. Za wejściami znajdował się przedsionek - śluza gazowa. Barierę dla nacierających stanowiły dwie zapadnie i strzelnice obrony wewnętrznej. Przez drzwi i korytarz można było przejść do obszernego pomieszczenia załogi, które było połączone ze stanowiskiem ogniowym z sześciostrzelnicową kopułą pancerną typu 35P8. Ponadto na górnej kondygnacji znajdował się węzeł łączności, pokój dowódcy, magazyn amunicji, wartownia i izba opatrunkowa. Do dolnej kondygnacji prowadziła klatka schodowa. Dolna kondygnacja jest zachowana znacznie lepiej. Sześć pomieszczeń posiada stropy, pozostałe są zrujnowane i zasypane (przynajmniej na razie bo prace odkrywkowe trwają cały czas). Kondygnacja ta pełniła rolę socjalno - techniczną. Znajdowały się tam: maszynownia, kuchnia, magazyny, toalety, izba żołnierska oraz pomieszczenie zbiornika na wodę i studnia.
(na podst. przewodnika "Wokół Wału Pomorskiego" - tom III autorstwa Jarosława Leszczełowskiego)
"Śmiadowska Góra" powstała w latach 1933-1936; położona pomiędzy jeziorami Ciemino i Pile , tuż nad wioską Śmiadowo; składała się z sześciu obiektów żelbetowych połączonych podziemnymi korytarzami (poternami), o łącznej długości około 300 m, które zachowały się w bardzo dobrym stanie, w przeciwieństwie do obiektów bojowych, które zostały zniszczone w latach 50-tych ubiegłego wieku. W poternach do dnia dzisiejszego można zaobserwować pozostałości kabli elektrycznych, telefonicznych i różnych oryginalnych napisów w języku niemieckim. Na przełomie lat 50-60 -tych XX wieku obiekty bojowe zostały wysadzone i pozbawione elementów pancernych przez polskich i radzieckich saperów. Zrobiono to dość niedokładnie i niechlujnie - do dziś pozostały po nich żelbetonowe rumowiska, które są dosyć czytelne i dające się łatwo zidentyfikować i dzisiaj stanowią nie lada atrakcję turystyczną.
Od jeziora Ciemino do drogi DK 20.
Na tym odcinku w latach 1933 - 1936 wybudowano 14 schronów ( w tym 6 Panzerwerków) oraz 10 stanowisk schronów lekkich typu Ringstand 58c popularnie zwanych Tobrukami.
Na tym odcinku znajduje się kilka bardzo ciekawych budowli. Zlokalizowana jest tu jedyna grupa warowna z komunikacją podziemną na terenie powiatu szczecineckiego. W 1944 roku wykonano linię wysuniętą przed zasadniczą linię obrony opartą o stanowiska Tobruk. Należy on do odcinków, na których budowa schronów żelbetonowych rozpoczęła się najwcześniej, bo już w 1933 roku. Umocnienia polowe zachowały się tylko na odcinkach zadrzewionych ale za to na tyłach pozycji można znaleźć zachowane betonowe łącznice telefoniczne.