 | Polska › woj. opolskie › powiat nyski › Paczków › ul. Kościelna › Kościół św. Jana Ewangelisty |
Lata 1900-1909 , Baszta obronna i kościół św. Jana w Paczkowie.
|
Na stronie od 2014 listopad
11 lat 4 miesiące 29 dni |
 |
kościoły, katedry, kaplice
|
Kościół parafialny pw.św. Jana Ewangelisty jest charakterystycznym przykładem świątyni obronnej z I połowy XIV w. i uchodzi za najsłynniejszy kościół warowny w Europie Środkowej. Budowa kościoła rozpoczęła się w 1350 roku i trwała około 30 lat. Promotorem budowy był najprawdopodobniej biskup Przecław z Pogorzeli urzędujący w latach 1341-1376. Jego herb znajduje się do dziś na portalu głównym kościoła, i to po stronie heraldycznie ważniejszej niż umieszczony po prawej herb księstwa. W wieku XVI kiedy Śląsk ogarnięty był paniką przed najazdem Turków kosciół przebudowano i ufortyfikowano nadając mu funkcje obronne. W wyposażeniu kościoła znajdują się cenne zabytki rzeźby, zwłaszcza przypisywany dłutu Wita Stwosza św. Wawrzyniec i Madonna z 1496r., a także neogotycki ołtarz Kutnera oraz ambona Buhla z roku 1880, którą zdobią postacie 4 ewangelistów. Warto wspomnieć tutaj także o wspaniale różnorodnych sklepieniach gotyckich. Wewnatrz świątyni znajduje się owiana legendą studnia zwana Tatarską.
Mury obronne Paczkowa mają eliptyczny, regularny zarys i mierzą 1200 m w obwodzie, miejscami wysokie na 7 metrów, zbudowane z kamienia łamanego, otaczają miasto regularnym owalem odługości 1200 metrów. To właśnie dzięki murom obronnym Paczków znany jest jako „Polskie Carcassonne“.
Średniowieczne mury wzniesione ok 1350 r. z nakazu biskupa Przecława z Pogorzeli. W 1429 r. mury i baszty, z uwagi na zły stan techniczny częściowo zburzono mury i odbudowano je w latach następnych.
W 1514r na polecenie biskupa Jana Thurzo naprawiano mury i baszty obwarowań miejskich zużyciem kamienia uzyskanego z jego posiadłości odtworzono wówczas krenelaż, a kurtynę murówozdobiono fryzem arkadkowym. W tym samym czasie za fosą, w odległości ok. 10 m dostawiono drugi, zewnętrzny mur o wysokości 4 m. Ta dodatkowa fortyfikacja wyposażona była w liczne stanowiska artyleryjskie, ale nie stanowiła pełnego pierścienia - biegła najprawdopodobniej po północnej stronie, od Wieży Kłodzkiej do baszty łupinowej znajdującej się między Wieżą Wrocławską i basztą Nyską. W XVI w. istniały trzy bramy: Wrocławska, Kłodzka i Ząbkowicka oraz furta cmentarna.
Naprawy i gruntownego uporządkowania miejskich fortyfikacji dokonano w XIX wieku. W 1846 r. zburzono pozostałości muru zewnętrznego, a rok później rozebrano budynki i mosty bramne oraz zasypano fosę miejską, tworząc na jej miejscu planty miejskie.
W 1839 r. Rada Miejska zatwierdza rozebranie murów miejskich (przed fosą) i zasypanie fosy od bramy Górnej (Kłodzkiej) do bramy Dolnej (Wrocławskiej), powstaje tam promenada. Wieże bram Wrocławskiej, Kłodzkiej i Ząbkowickiej zostają wyremontowane w 1840 r., wieża Kłodzka otrzymuje pozłacany szpic, otwarto przejście przez mury miejskie do promenady przy nowo umiejscowionej katolickiej szkole, znajdująca się w tym miejscu część murów miejskich z dwoma bastionami została rozebrana.
Dla poprawy komunikacji w drugiej połowie XIX wieku przebito cztery nowe przejścia w murze: w 1870 r. u wylotu ulic Słowackiego, Piastowskiej i E. Plater, a w 1873 roku także ulicy Kołłątaja. W 1870 r zdecydowano o rozbiórce kolejnych fragmentów murów, decyzja związana była z budową gimnazjum przy ul. Kołłątaja i rozbudową szkoły przy ul. Kościelnej. Wśród zburzonych odcinków znalazło się też pięć baszt. Prace przy fortyfikacjach trwały do początku XX w. Odtworzono wtedy przejazd bramny przy Wieży Kłodzkiej, później również Wrocławskiej(1921). Dawniej mury sięgały 9 metrów. W ich ciągu osadzone były baszty łupinowe, z których do dziś przetrwało 19 (dawniej było ich 24). Ich wygląd jest różny - niektóre sięgają wysokości murów obronnych, inne wyraźnie je przewyższają. W wielu z nich dobrze zachowały się liczne otwory strzelnicze.
za
/p>