W 1878 r. Franciszek Fischer i Jan Stüldt założyli spółkę z zamiarem uruchomienia na wcześniej zakupionym obszernym placu przy ul. Drewnowskiej apretury i folusza. Posesja szerokości ok. 100 m, nosząca później nr 43, na której powstał zakład, sięgała do samej ul. Lutomierskiej. W 1889 r. spółka została rozwiązana: Fischer przejął zakupione przez spółkę jeszcze w 1886 r. zabudowania fabryczne przy Piotrkowskiej 112, a Stüldt zatrzymał zakład włókienniczy przy ul. Drewnowskiej. W następnych latach fabryka była stale rozbudowywana. Po wschodniej stronie głównej drogi wewnętrznej późniejszych zakładów farmaceutycznych w głębi stanął dwupiętrowy budynek fabryczny, a obok kotłownia z maszynownią i komin. Bliżej ul. Drewnowskiej powstała parterowa hala wykończalni połączona z położonym przy ulicy piętrowym budynkiem biurowym. Główny wjazd na teren fabryki usytuowany był po wschodniej stronie tego budynku. W 1905 r. po zachodniej stronie wspomnianej wcześniej drogi blisko ulicy wybudowana została piętrowa farbiarnia połączona z wykończalnią przewiązką komunikacyjną. Fabryka produkowała wyroby z tkanin wełnianych (głównie trykotaże i chusty). Po śmierci Jana Stüldta w 1903 r. firmę prowadzili jego synowie.

Po I wojnie światowej przedsiębiorstwo przeżywało poważne trudności. Mimo to prawdopodobnie już w latach 30. zdołano wybudować jeszcze jedną halę, która przytykała od północy do budynku farbiarni. Wydzielono też z terenu fabrycznego pas gruntu wzdłuż ul. Lutomierskiej w celu jego parcelacji, który jednak do wybuchu wojny nie został trwale zabudowany. Ostatecznie w 1937 r. firma przestała istnieć. Opuszczone zabudowania zakupiło Towarzystwo Przemysłowo-Handlowe dla Wyrobów Chemiczno-Farmaceutycznych Scott & Bowne S.A. z Gdańska. Rozpoczęto tu wytwarzanie półfabrykatów i gotowych leków. W czasie II wojny światowej produkcję o tym samym profilu kontynuowało przedsiębiorstwo Danziger Pharmaceutische Preparate GmbH. W tym okresie teren zakładów powiększono od strony wschodniej o fragment posesji Drewnowska 41 oraz przyłączono na powrót teren od strony ul. Lutomierskiej. Początkowo fabryka znalazła się w obrębie utworzonego w 1940 r. Litzmannstadt Ghetto i dopiero w 1941 r. została z niego wyłączona.

Po wojnie zakłady zostały upaństwowione i funkcjonowały pod nazwą Wytwórnia nr 4 Zjednoczonych Zakładów Farmaceutycznych, a od 1951 r jako Łódzkie Zakłady Farmaceutyczne, od 1958 r. w ramach Zjednoczenia “Polfa”. W latach 60. i 70. dokonano modernizacji i znacznej rozbudowy zakładów. Po zachodniej stronie powiększono teren poprzez wchłonięcie ulicy Ślusarskiej i położonych przy niej działek oraz posesji przy ul. Drewnowskiej od nr 45 do 55. Na miejscu dawnego budynku biurowego wzniesiono nowy biurowiec. Stopniowemu wyburzeniu uległy stare budynki produkcyjne, a na ich miejscu oraz na gruntach przyłączonych powstał cały szereg nowych zabudowań. Pozostawiono tylko przebudowane budynki dawnej farbiarni i sąsiadującej z nią hali. Zakłady Farmaceutyczne “Polfa” Łódź (od 1991 r. POLFA Łódź S.A.) w latach 80. i 90. wyspecjalizowały się w produkcji leków bez recepty, suplementów diety, kosmetyków i innych wyrobów medycznych.

W 2008 r. udziały w spółce wykupiła firma z kapitałem zagranicznym Sensilab Sp. z o.o. Nowy właściciel zdecydował się na przeniesienie produkcji do nowo wybudowanego w 2012 r. zakładu na terenie należącym do Łódzkiej Specjalnej Strefy Ekonomicznej w Konstantynowie Łódzkim. Teren zakładów przy ul Drewnowskiej sprzedany został firmie deweloperskiej, która ma w planie zrealizowanie w tym miejscu inwestycji mieszkaniowo-usługowej. W związku z tym w 2016 r. rozpoczęła się rozbiórka istniejących zabudowań.

W opisie wykorzystano informacje zawarte m.in. w książce J. Kusińskiego, R. Bonisławskiego, M. Janika "Księga fabryk Łodzi"