Pierwszy kościół w pobliżu obecnego powstał przed 1339 r. jako kościół filialny parafii św. Jana w miejscu obecnej figury Św. Barbary na rogu ulic Solec i Ludnej. W XV wieku kościół stał się kościołem parafialnym dla mieszkańców osad Solec, Sielce, Czerniaków, Mokotów, Kałęczyn, Ujazdów, Saska Kępa (d. Solecka Kępa), jednak kościół ten został zniszczony podczas powodzi w XVI wieku i siedzibę parafii przeniesiono w wyżej położone miejsce.

Obecny murowany budynek kościoła na Rynku soleckim był wznoszony z przerwami w latach 1696-1721 dla zakonu trynitarzy. Fundatorem kościoła po namowach królowej Marii Kazimiery był wojewoda czernihowski Fryderyk Falkerzamb (Otton Fryderyk Falkerzamb?) i jego żona Elżbieta Windischgraetz, którzy przeszli z protestantyzmu na katolicyzm. Kościół wybudowano prawdopodobnie na wzór kościoła Świętej Trójcy na ul. Lope de Vega w Madrycie. Kościół w 1726 wyświęcił biskup kijowski Samuel Ożga.



Murowany budynek klasztoru wzniesiono w latach 1773-1779.



W latach 1881-1883 w oparciu o projekt Bronisława Muklanowicza dobudowano do kościoła nową fasadę wydłużając nawę od strony ulicy Solec. W ten sposób kościół otrzymał plan krzyża łacińskiego.

W 1904 roku dalszej rozbudowy kompleksu dokonał ksiądz Adolf Jełowiecki dostawiając Kaplicę Serca Jezusowego. W 1939 kościół został znacznie uszkodzony, ponieważ w wyniku ostrzału zawaliła się część sklepień i dach. Kościół został prawie całkowicie zniszczony podczas Powstania Warszawskiego w 1944. Odbudowa trwała do lat 60. XX wieku.

Po 1979 roku dachówkę na kościele zastąpiono zwykłą blachą.



Obecnie w klasztorze mieści się Muzeum Archidiecezji Warszawskiej.



Wikipedia