Wisła (łac. i ang. Vistula, niem. Weichsel) – najdłuższa rzeka Polski, o długości 1047 km. Jest także najdłuższą rzeką uchodzącą do Morza Bałtyckiego.

Źródła rzeki znajdują się w południowej Polsce, na wysokości 1107 m n.p.m., na zachodnim stoku Baraniej Góry w Beskidzie Śląskim. Zasadniczy kierunek biegu Wisły jest południkowy. Wisła posiada deltę i uchodzi do Zatoki Gdańskiej.

Źródła rzeki znajdują się w południowej Polsce, na wysokości 1107 m n.p.m. (Czarna Wisełka) i 1080 m n.p.m. (Biała Wisełka), na zachodnim stoku Baraniej Góry w Beskidzie Śląskim.

Wisła ma trzy potoki źródłowe: Białą Wisełkę, główny górny bieg Czarną Wisełkę oraz Malinkę. Biała i Czarna Wisełka uchodzą do Jeziora Czerniańskiego, od którego płyną pod wspólną nazwą jako Wisełka. Po złączeniu nurtu z potokiem Malinka płynie już jako Wisła.

W miejscowości Biała Góra koło Sztumu około 50 km od ujścia rozdzielając się na dwa ramiona Leniwka (lewe) i Nogat (prawe), tworzy szeroką deltę zwaną Żuławami. W miejscowości Gdańska Głowa od Leniwki oddziela się w kierunku wschodnim kolejne ramię zwane Szkarpawa w celu ochrony przeciwpowodziowej zamknięte śluzą. Kolejne ramię Martwa Wisła oddziela się w Przegalinie. Uchodzi do Zatoki Gdańskiej.

Do XIV wieku ujście Wisły dzieliło się na główne wschodnie ramię Wisłę Elbląską i mniejsze zachodnie ramię Wisłę Gdańską. Od roku 1371 głównym ramieniem stała się Wisła Gdańska. Po powodzi w 1840 roku tworzy się dodatkowe ramię Wisła Śmiała. W latach 1890-1895 wykonano przekop koło Świbna.

Dorzecze Wisły zajmuje powierzchnię 194 424 km² (w Polsce 168,7 tys. km²). Urzeźbienie dorzecza Wisły charakteryzuje średnie wzniesienie 270 m n.p.m., przy czym przeważająca część dorzecza (55%) położona jest na wysokościach 100-200 m n.p.m.; od 100-300 m zawiera się ponad 3/4 dorzecza. Najwyższy punkt dorzecza leży na wysokości 2655 m n.p.m. (szczyt Gerlach w Tatrach). Cechą dorzecza Wisły jest asymetria – w znacznej mierze konsekwencja kierunku nachylenia Niżu Środkowoeuropejskiego ku północnemu zachodowi i kierunku spływu wód lodowcowych, przy równocześnie znacznej predyspozycji w budowie starszego podłoża. Asymetria dorzecza (prawostronnego do lewostronnego): 73-27%.

Wisła jest połączona za pomocą kanałów z:

* Odrą – Kanałem Bydgoskim, Notecią i Wartą (droga wodna Wisła - Odra)
* Niemnem – Kanałem Augustowskim i Czarną Hańczą
* Dnieprem – Kanałem Dnieprzańsko-Bużańskim i Prypecią.

Źródło [ Wikipedia]

Niezwykle urokliwy park zlokalizowany w centrum Torunia, między ulicami: Bulwar Filadelfijski, Al. 500-lecia, Chopina, plac Rapackiego; od południa ograniczony fortyfikacjami XIX-wiecznymi (Grodza V). Stanowi południowy fragment zespołu parkowego wokół Al. Jana Pawła II (Planty), okalającego od zachodu Średniowieczny Zespół Miejski. Cały ten zespół parkowy, usytuowany na miejscu dawnych barokowych fortyfikacji bastionowych z XVII w., został rozbudowany i uporządkowany na pocz. lat 70. XX w. i zajmuje obecnie powierzchnię około 17 ha. Dolina Marzeń znajduje się w miejscu dawnego, barokowego Bastionu Starotoruńskiego.

W centralnej części Doliny znajduje się dużych rozmiarów kulisty zegar słoneczny, ustawiony z okazji Roku Kopernikowskiego (1973). Kula o średnicy 3,5 m wyłożona jest kostką granitowo-bazaltową, a na jej obwodzie, od strony płd.-wsch. do płd.-zach. znajduje się 13 wklęsłych tablic z brązu z numeracją godzin od 6 do 18.

Jednak centralnym miejscem parku jest przepływająca w malowniczej scenerii uregulowana Struga Toruńska ze znajdującym się na niej niewielkim zbiornikiem wodnym. Jest to jedna z dwóch ujściowych odnóg Strugi, która dalej przez Grodzę V (na płd. skraju Doliny Marzeń) uchodzi do Wisły. Grodza V to z kolei jedna z sześciu gródz - tam zamykających w razie potrzeby dawne fosy XIX-wiecznych obronnych umocnień Twierdzy Toruńskiej.

Bulwary nadwiślańskie, ciągnące się wzdłuż Wisły na całej długości murów miejskich i dalej w obie strony, są jednym z najbardziej ulubionych miejsc spacerowych. Zostały zbudowane na miejscu dawnego nabrzeża portowego, funkcjonującego od początku istnienia miasta aż do lat 70. XX w. W 1976 r. nadano obecną nazwę nawiązującą do amerykańskiego miasta partnerskiego Torunia. Główną część dawnego portu od Bramy Ducha Św. do Bramy Żeglarskiej zajmowały urządzenia portowe, 200-metrowy drewniany pomost wyładunkowy, żuraw, magazyny towarowe i inne, a od 1585 r. całe nabrzeże portowe było wybrukowane. Tętniło więc tu niegdyś bujne życie, wypełnione gromadkami żeglarzy i kupców uwijających się przy dziesiątkach żaglowców przycumowanych do nabrzeża, skąd transportowano wyładowywane towary zamorskie do olbrzymich spichrzy, piwnic i składów. Do portu toruńskiego przybijały w średniowieczu statki pełnomorskie, a wielkim handlem morskim, wg zachowanych wykazów z XIV w., trudniło się aż 172 kupców toruńskich.