Zakład kamieniarsko-budowlany przypisany był do dzielnicy Saska Kępa z numerem konskrypcyjnym 29 (w okresie międzywojnia zmieniony na 312). Numer posesji był początkowo 27A dla ul. Saska Kępa. Budynek stał na zapleczu i pełnił rolę oficyny. Wzniesiony został w 1896 r. podług planów Ludwiga Kametza. Obiekt składał się z części mieszkalnej, w której mieszkał właściciel z rodziną oraz części warsztatowej włącznie z atelier-em. W 1901 r. dobudowano drewnianą werandę podług projektu Adalberta Krasnego. W 1903 r. budynek został przebudowany przez Adalberta Krasnego do obecnej postaci. W 1904 r. rodzina Schusterów wybudowała kamienicę w miejscu spalonego w 1894 r. domu Abrahama Saborskiego . W ten sposób wypełniono pustą przestrzeń pomiędzy ościennymi kamienicami. W 1905 r. Robert Lewak wykonał zadaszenie pomiędzy oficyną i kamienicą. Obecnie z budynku korzysta lombard i gospoda z night clubem. Rodzina Schusterów pochodziła z Brna. Po praktykach Heinricha Schustera w Brnie, Wiedniu i Opawie otworzył swój pierwszy zakład w Opawie, gdzie prowadził zakład rzeźbiarski. Od 1890 r. wykonywał zlecenia w Cieszynie, m.in. w kościele parafialnym Marii Magdaleny - nową nasadę i renowację ołtarzy, renowację chrzcielnicy i ambony. 1 października 1891 r. wynajął lokal w oficynie Sachsenberg 10 i zgłosił warsztat rzeźbiarski, który później prowadził razem z bratem Raimundem. 9 luty 1897 r. doszło w nocy do zaczadzenia Henryka (Heinricha) Schustera jego żony oraz dziecka. Heinrich Schuster żył jeszcze parę dni, jednak ostatecznie zmarł 14 lutego - miał 31 lat. Był autorem licznych rzeźb w kościołach urzędach itp. w Cieszynie i okolicy. Po tym wypadku zakład przejął brat Raimund, który również zmarł po dłuższej chorobie, w młodym wieku, w 1915 r licząc 43 lat. Potem warsztatem zarządzała formalnie żona Maria, a od pełnoletności syn Karl, który zginął w 1944 jako żołnierz Wehrmachtu nie zostawiając następcy w zawodzie. Był autorem m.in. głównego krzyża, rzeźb i nagrobków na cmentarzu w Czeskim Cieszynie. W okresie międzywojnia działała również filia w polskiej części miasta, a to przy ul. Polnej 36, czyli obecna ul. Katowicka. Po II wś. zarządcą państwowy nad mieniem rodziny Schusterów został Paweł Rakowski. W późniejszym okresie zakład kamieniarski przejął Kuczera - dawny pracownik Schustera. Doświadczenia zawodowe zdobywał od 16 roku życia. Był uzdolniony artystycznie, dlatego wykonywał dekorację na pomnikach oraz liternictwo. Od rodziny Schusterów nauczył się języka niemieckiego. W czasie II wś. ojciec Kuczery przyjął Volkslistę, wobec czego syn został powołany do Wehrmachtu. Po zakończeniu wojny przebywał przez pewien czas w obozie jenieckim w Pradze.