Rezydencja w Rzędziszowicach była wzmiankowana już w 1785 roku, jednak jak podaje Józef Pilch („Leksykon zabytków architektury Dolnego Śląska”, s.298) obecnie istniejący pałac został wzniesiony w latach 1880-1890 i przebudowany w latach 1910-1915. Według powyższych informacji fundatorem nowej siedziby w Rzędziszowicach był Alfred von Gilgenheimb, a przebudowę sfinansował zapewne Franz Josef Ritter Hentschel von Gilgenheimb.

Neobarokowy pałac jest murowany z cegły, potynkowany, założony na planie prostokąta, podpiwniczony, dwukondygnacyjny, z użytkowym poddaszem, nakryty dachem mansardowym z lukarnami. Fasada (elewacja wschodnia) siedmioosiowa, z centralnym trzyosiowy ryzalitem, zwieńczonym przyczółkiem. Ryzalit o podziałach pilastrowych, poprzedzony gankiem filarowym, podtrzymującym balkon. Na osi główne wejście do budynku. Elewacja zachodnia dziewięcioosiowa, z centralnym trzykondygnacyjnym ryzalitem poprzedzonym niewielkim gankiem kolumnowym.
Elewacje o skromnej dekoracji, z narożnikami zaakcentowanymi pilastrami (pilastry dzielą również ryzality) i wykonanymi w tynku prostymi obramieniami otworów okiennych. Układ wnętrz dwutraktowy, z centralną przelotową sienią, mieszczącą klatkę schodową. Pałac dobrze zachowany, we wnętrzach przetrwała część parkietów, drewnianych okładzin ściennych, witraży i kominków. Rezydencję otacza park o przeważnie liściastym drzewostanie, dominują w nim gatunki rodzime (dęby, lipy, wiązy, buki). Na południe od pałacu położony jest staw i dziedziniec folwarczny wokół którego częściowo zachowane są zabudowania gospodarcze.
W rejestrze zabytków figuruje zespół pałacowy: pałac (12.06.1987r., nr rej.: 611/W) i park (27.12.1984r., nr rej.: 583/W). W ewidencji zabytków znalazły się również kolejne budynki wchodzące w skład zespołu pałacowego: dawny dom ogrodnika, trzy domy mieszkalne, spichlerz, obora, stodoła, magazyn oraz mur z bramą.

za :

Szczegółowy opis na stronie .