Willa „Wiślica”, był to usytuowany szczytem do ulicy trzykondygnacyjny budynek. Konstrukcja obiektu była w zasadzie drewniana, wzmocniona ośmioma kamiennymi filarami, ulokowanymi w narożach i przy klatce schodowej. Stropy były drewniane, belkowe. Wsporniki belek stropowych były przewieszone poza obrys przyziemia i wspierały galerię pierwszego piętra obiegającą wokół budynek. Galerie posiadały drewniane balustrady i osłony rozpraszające światło przez kratki z drewnianych listew. Ściany zewnętrzne wykonane były z bali drewnianych pokrytych tynkiem. Budynek ten był charakterystycznym przykładem dekoracji drewnianych z przełomu XIX i XX wieku (tzn. architektura laubzegowa).

Pod koniec 1988 r. dyrekcja Sanatorium Uzdrowiskowego Federacji Spółdzielczych Związków Zawodowych, wykupiła budynek i teren od prywatnych właścicieli. Pracownie Konserwacji Zabytków wykonały inwentaryzację obiektu. Opracowano dokumentację techniczną nowego sanatorium oraz wydano zezwolenie na rozbiórkę starej willi. Nowa „Wiślica” miała być częścią całego kompleksu sanatoryjnego połączonego łącznikiem z pozostałymi obiektami. Przemiany polityczno-społeczne, jakie nastąpiły w 1989 roku, sprawiły, że inicjatywa dyrekcji Sanatorium Uzdrowiskowego FSZZ stała się wówczas nierealna. Staruszka „Wiślica” otoczona wysokim drewnianym płotem została sprzedana prywatnemu właścicielowi i czekała na rozbiórkę do sierpnia 1992 r.
źródło :