Myśl zbudowania świątyni katolickiej na wschodnim brzegu Nysy Łużyckiej zaistniała już w latach 1926-1927. Po nabyciu odpowiedniego placu przystąpiono do opracowania projektu.

Wybrano projekt inż. B. Sandera. Zakładał on budowę obiektu prostego, funkcjonalnego, obliczonego na potrzeby wojska i ludności cywilnej. Dnia 27 marca 1929 roku ks. Prałat F. Bruckner z par. św. Krzyża w Görlitz poświęcił plac i wykopał pierwszą łopatę ziemi pod fundamenty kościoła.

Już 26 maja 1929 r. wmurowano kamień węgielny a 11 maja 1930 r. ksiądz kardynał Adolf Bertram z Wrocławia konsekrował kościół i oddał go pod szczególną opiekę św. Bonifacego - głównego patrona Niemiec. Kościół przynależał do parafii św. Krzyża w Görlitz i spełniał funkcję kościoła garnizonowego. Dnia 1 grudnia 1940 r. przeszedł pod wyłączną administrację archidiecezji wrocławskiej. W czasie II wojny światowej tutejszy proboszcz ks. F. Scholz otoczył opieką duszpasterską przebywających na pracach przymusowych i w Stalagu VIII. Szczególnie dla Polaków ten kościół był miejscem gorącej modlitwy podtrzymującej nadzieję, nadzieję na powrót do swoich rodzin.

Po wojnie w latach 1962-1968 wnętrze Kościoła zostało przebudowane ustawiono figury: św. Wojciecha i św. Stanisława - Patronów Polski), pomalowano wnętrze i ufundowano nowe dzwony.

Obecny wystrój kościoła pochodzi z lat 2000-2002. Prezbiterium jest przygotowane do potrzeb odnowionej liturgii soborowej. Od roku 1973 kościół św. Bonifacego stał się świątynią dekanalną, a w latach 1990-1999 był kościołem garnizonowym. Swoim centralnym położeniem w mieście skupia uroczystości religijno-patriotyczne.

Źródło