Kamienica przy ul. Kowalskiej nr 10 powstała w 1585 roku w stylu renesansu północnego, na zamówienie zamożnego szkockiego kupca tekstylnego z Edynburga, członka Kompanii Wschodnio-Indyjskiej - Alexandra Niesebetha (Nisbeta). Prawdopodobnym autorem projektu przebudowy był architekt Hans Schneider von Linden – kierownik prac przy Elbląskim Dworze Artusa. Pochodzenie właściciela domu zostało podkreślone przez umieszczenie w szczycie posążku lwa, herbowej figury Szkocji. Lew trzymał chorągiewkę wiatrową z datą 1585, która oznaczała rok budowy fasady jak i datę układu miasta z Kompanią Wschodnią. Parter ozdobiony był pięknym portalem oraz przedprożem, a poszczególne kondygnacje budynku oddzielał od siebie kamienny gzyms. Kamienica reprezentowała klasyczny przykład manieryzmu niderlandzkiego.
Była to jedna z pierwszych kamienic zbudowanych w tym stylu, służyła za schemat architektoniczny innym elbląskim kamienicom zaliczanym do stylu klasycznego. Wzór dekoracji był potem powielany w Elblągu wielokrotnie z niewielkimi zmianami w obrębie stosowanego detalu i z użyciem indywidualnie projektowanych portali. Projekt fasady przypisuje się Hansowi Schneiderowi von Lindau, gdyż ten w roku 1587 roku otrzymał wynagrodzenie za projekt dwóch Orthäuser przy bramach Kowalskiej i Targowej. Mianem Orthäus określano budynki narożne jakim była właśnie kamienica nr 10. Dodatkowo szczyty elbląskiego Domu Artusa i kamienicy nr 10 przy ulicy Kowalskiej były niemal identyczne. W latach 1881-1902 kamienica należała do kupca Juliusa Nickel. Od 1896 jako pomoc handlowa pracował u niego Paul Salewski, który po śmierci Juliusa przejął interes. Był to sklep z towarami kolonialnymi, winem, delikatesami, dziczyzną i drobiem. W 1925 roku przeprowadzono modernizację delikatesów i przebudowę frontu kamienicy – dodano cztery duże szyby wystawowe. Modernizacja budynku rodziny Salewskich odbywała się pod nadzorem ochrony zabytków. Po przebudowie sklep zajmował powierzchnię ok. 11x11 m. Centralny punkt stanowił słup z drewna otoczony gablotkami i półkami z luksusowymi towarami. Interes prowadziła Ida Salewski wraz z synem Rudolfem, który w późniejszym czasie kontynuował rodzinny interes. Rodzina zmieniła nazwisko z Salewski na Salden.
Kamienica uległa zniszczeniu w 1945 r.
Rekonstrukcję budynku ukończono w czerwcu 2008 r. przy współudziale wielu elbląskich firm. Głównym inwestorem i obecnym właścicielem hotelu jest Zakład Usług Budowlanych "Mytych" - firma, która szczególnie przyczynia się do odbudowy elbląskiej starówki.
Nazwa Pod Lwem pochodzi od rzeźby, która znajduje się na szczycie budynku. Posążek ten jest częścią rekonstrukcji sprzed drugiej wojny światowej. W niszach bocznych umieszczono figury: św. Marty z Betanii patronki hotelarzy oraz św. Szczepana patrona kamieniarzy i bednarzy.

Źródło: