Kolorujstarsze
nowsze
oceń zdjęcie | skomentuj ocenę | 17 głosów | średnia głosów: 6
 | Polska › woj. mazowieckie › Warszawa › Śródmieście › pl. Piłsudskiego Józefa, marsz. › Pałac Saski |
1841 , Pałac Saski oraz pomnik oficerów-lojalistów poległych w Noc Listopadową. Grafika autorstwa Maurycego Scholtza.
Skomentuj zdjęcie
|
Na stronie od 2006 kwiecień
20 lat 0 miesięcy 10 dni |
Dodane: 28 kwietnia 2010, godz. 21:12:29
Autor: Maurycy Scholtz ... więcej (1)
Rozmiar: 1199px x 911px
38 pobrań 8027 odsłon 6 średnia ocen
Poprzednie i następne zdjęcia Cristoforo
Obiekty widoczne na zdjęciu
 |
pałace
|
Pałac Saski
więcej zdjęć (428)
Architekci: Adam Idźkowski, Tylman z Gameren
Zbudowano: 1661-64 i 1842
Zlikwidowano: 1944
Dawniej: Sztab Główny Wojska Polskiego, Pałac Skwarcowa, Pałac Morsztynów
Pierwotnie na miejscu pałacu stał dwór Tobiasza Morsztyna. Jego spadkobierca Jan Andrzej Morsztyn wybudował po 1661 roku w miejscu dworu i części Wału Zygmuntowskiego, piętrowy barokowy pałac z czterema wieżami. Pałac został zakupiony w 1713 roku przez króla Augusta II, który rozpoczął jego przebudowę zakończoną w roku 1748 w czasach panowania króla Augusta III. Pracami kierowali Carl Friedrich Pöppelmann i Joachim Daniel Jauch. W 1724 roku do rezydencji wprowadził się dwór królewski. Stanowił jedno z założeń urbanistycznych Osi Saskiej ciągnącej się od Krakowskiego Przedmieścia do Koszar Mirowskich.
W latach 1839-1842 pałac przebudowano nadając mu styl klasycystyczny (wg planów Adama Idźkowskiego), rozbebrano wówczas część środkową pałacu i dodano w tym miejscu kolumnadę w stylu korynckim.
W dwudziestoleciu międzywojennym w gmachu znajdował się Sztab Generalny Wojska Polskiego, utworzony już w 1918 r. w Królestwie Polskim, a w 1923 przed budynkiem od strony wschodniej ustawiono pomnik księcia Józefa Poniatowskiego. W 1925 w kolumnadzie pałacu, pod arkadami, urządzono Grób Nieznanego Żołnierza. W latach 1930–1937 w budynku Pałacu Saskiego znajdowała się także siedziba Biura Szyfrów gdzie po raz pierwszy, w grudniu 1932, złamano kod niemieckiej maszyny szyfrującej Enigma. Podczas II wojny światowej, pałac był siedzibą sztabu hitlerowskiego. Został zniszczony przez Niemców po upadku powstania warszawskiego, w grudniu 1944.
Po zakończonej II wojnie światowej komunistyczne władze nie zdecydowały się na odbudowę pałacu, odnowiono jedynie pozostałą po zniszczeniach środkową część w której urządzono ponownie Grób Nieznanego Żołnierza. W okresie powojennym kilkukrotnie planowano rozpoczęcie prac rekonstrukcyjnych, jednak do końca PRL w 1989 nie podjęto żadnych konkretnych działań.
Źródło: Licencja:
W latach 1839-1842 pałac przebudowano nadając mu styl klasycystyczny (wg planów Adama Idźkowskiego), rozbebrano wówczas część środkową pałacu i dodano w tym miejscu kolumnadę w stylu korynckim.
W dwudziestoleciu międzywojennym w gmachu znajdował się Sztab Generalny Wojska Polskiego, utworzony już w 1918 r. w Królestwie Polskim, a w 1923 przed budynkiem od strony wschodniej ustawiono pomnik księcia Józefa Poniatowskiego. W 1925 w kolumnadzie pałacu, pod arkadami, urządzono Grób Nieznanego Żołnierza. W latach 1930–1937 w budynku Pałacu Saskiego znajdowała się także siedziba Biura Szyfrów gdzie po raz pierwszy, w grudniu 1932, złamano kod niemieckiej maszyny szyfrującej Enigma. Podczas II wojny światowej, pałac był siedzibą sztabu hitlerowskiego. Został zniszczony przez Niemców po upadku powstania warszawskiego, w grudniu 1944.
Po zakończonej II wojnie światowej komunistyczne władze nie zdecydowały się na odbudowę pałacu, odnowiono jedynie pozostałą po zniszczeniach środkową część w której urządzono ponownie Grób Nieznanego Żołnierza. W okresie powojennym kilkukrotnie planowano rozpoczęcie prac rekonstrukcyjnych, jednak do końca PRL w 1989 nie podjęto żadnych konkretnych działań.
Źródło: Licencja:
Pomnik oficerów-lojalistów poległych w Noc Listopadową
więcej zdjęć (24)
Architekt: Antonio Corazzi
Zbudowano: 1841, 1899
Zlikwidowano: 04.1917
Pomnik oficerów-lojalistów poległych w Noc Listopadową – nieistniejący już pomnik upamiętniający siedmiu polskich oficerów wiernych monarsze, poległych z rąk powstańców w Noc Listopadową.
W pierwszą noc powstania listopadowego śmierć poniosło 6 generałów: Ignacy Blumer, Maurycy Hauke, Józef Nowicki, Stanisław Potocki, Tomasz Jan Siemiątkowski, Stanisław Trębicki, oraz pułkownik Filip Nereusz Meciszewski, umieszczenie tych nazwisk na pomniku zaproponował generał Rautenstrauch.
Pomnik stanął w 1841 roku na Placu Saskim w Warszawie - uroczyste odsłonięcie nastąpiło dnia 29 listopada 1841 r.. Przybrał on formę 30-metrowego (25 łokci) obelisku z lanego żelaza, stojącego na ośmiokątnej podstawie z szarego marmuru krajowego z okolic Słupcy o średnicy 30 łokci. Na podstawie znajdował się piedestał z żelaza, podparty ośmiu skarpami, przy których umieszczono osiem spiżowych lwów w pozycji leżącej. Wszystkie boki piedestału pokryte były napisami w języku polskim i rosyjskim. Górną część obelisku zdobiły cztery pozłacane laury. Wewnątrz obelisku znajdowały się schody kręcone, a u jego podstaw cztery dwugłowe złocone orły. Rzeźby lwów i orłów odlano ze spiżu przetopionego z armat zdobytych na powstańcach.
Architektem pomnika był Antonio Corazzi, części lane wykonane zostały przez giserów Kimensa i Jenkera, rzeźbiarz - Konstanty Hegel wymodelował 8 lwów i 4 orły, bronzownik Trouve dokonał złocenia, cyzelowania i wykończenia ozdób spiżowych. Szkice wykonał własnoręcznie car Mikołaj I. Pomnik nosił skomponowany przez cara polski napis Polakom poległym w 1830 roku za wierność swemu Monarsze. Na budowę zużyto 3460 cetnarów żelaza i 45 000 funtów spiżu i brązu a całkowity koszt pomnika wyniósł 302 900 zł.
Pomnik nie cieszył się popularnością wśród warszawiaków, którzy raczej powstańców uważali za bohaterów godnych pomników. W 1899 roku pomnik został przeniesiony w związku z budową prawosławnego soboru św. Aleksandra Newskiego na mniej eksponowane miejsce na Placu Zielonym (obecnie Plac Dąbrowskiego), gdzie carska policja miała kłopoty z jego dopilnowaniem, gdyż co rusz pojawiały się na nim obelżywe napisy.
W 1914 r. pomnik był dwukrotnie uszkodzony: najpierw w 10.1914 r. na skutek akcji bojowców powiązanych z POW a następnie pod koniec listopada 1914 r., w wyniku niemieckiego nalotu. Uszkodzenia te były jednak nieznaczne. W kwietniu 1917 roku pomnik został rozebrany za zezwoleniem okupacyjnych władz niemieckich, które udzieliły go dopiero po abdykacji cara Mikołaja II.
Pomnik poświęcono:
• генералам/generałom
o Маурицию Гауке (польск. Maurycy Hauke), o Станиславу Потоцкому (польск. Stanisław Potocki), o Йозефу Новицкому (польск. Józef Nowicki), o Игнацы Блюмеру (польск. Ignacy Blumer), o Станиславу Трембицкому (польск. Stanisław Trębicki), o Томешу Яну Сементковскому (польск. Tomasz Jan Siemiątkowski)
• полковнику/pułkownikowi
o Филипу Нереужу Мецишевскому (польск. Filip Nereusz Meciszewski).
W pierwszą noc powstania listopadowego śmierć poniosło 6 generałów: Ignacy Blumer, Maurycy Hauke, Józef Nowicki, Stanisław Potocki, Tomasz Jan Siemiątkowski, Stanisław Trębicki, oraz pułkownik Filip Nereusz Meciszewski, umieszczenie tych nazwisk na pomniku zaproponował generał Rautenstrauch.
Pomnik stanął w 1841 roku na Placu Saskim w Warszawie - uroczyste odsłonięcie nastąpiło dnia 29 listopada 1841 r.. Przybrał on formę 30-metrowego (25 łokci) obelisku z lanego żelaza, stojącego na ośmiokątnej podstawie z szarego marmuru krajowego z okolic Słupcy o średnicy 30 łokci. Na podstawie znajdował się piedestał z żelaza, podparty ośmiu skarpami, przy których umieszczono osiem spiżowych lwów w pozycji leżącej. Wszystkie boki piedestału pokryte były napisami w języku polskim i rosyjskim. Górną część obelisku zdobiły cztery pozłacane laury. Wewnątrz obelisku znajdowały się schody kręcone, a u jego podstaw cztery dwugłowe złocone orły. Rzeźby lwów i orłów odlano ze spiżu przetopionego z armat zdobytych na powstańcach.
Architektem pomnika był Antonio Corazzi, części lane wykonane zostały przez giserów Kimensa i Jenkera, rzeźbiarz - Konstanty Hegel wymodelował 8 lwów i 4 orły, bronzownik Trouve dokonał złocenia, cyzelowania i wykończenia ozdób spiżowych. Szkice wykonał własnoręcznie car Mikołaj I. Pomnik nosił skomponowany przez cara polski napis Polakom poległym w 1830 roku za wierność swemu Monarsze. Na budowę zużyto 3460 cetnarów żelaza i 45 000 funtów spiżu i brązu a całkowity koszt pomnika wyniósł 302 900 zł.
Pomnik nie cieszył się popularnością wśród warszawiaków, którzy raczej powstańców uważali za bohaterów godnych pomników. W 1899 roku pomnik został przeniesiony w związku z budową prawosławnego soboru św. Aleksandra Newskiego na mniej eksponowane miejsce na Placu Zielonym (obecnie Plac Dąbrowskiego), gdzie carska policja miała kłopoty z jego dopilnowaniem, gdyż co rusz pojawiały się na nim obelżywe napisy.
W 1914 r. pomnik był dwukrotnie uszkodzony: najpierw w 10.1914 r. na skutek akcji bojowców powiązanych z POW a następnie pod koniec listopada 1914 r., w wyniku niemieckiego nalotu. Uszkodzenia te były jednak nieznaczne. W kwietniu 1917 roku pomnik został rozebrany za zezwoleniem okupacyjnych władz niemieckich, które udzieliły go dopiero po abdykacji cara Mikołaja II.
Pomnik poświęcono:
• генералам/generałom
o Маурицию Гауке (польск. Maurycy Hauke), o Станиславу Потоцкому (польск. Stanisław Potocki), o Йозефу Новицкому (польск. Józef Nowicki), o Игнацы Блюмеру (польск. Ignacy Blumer), o Станиславу Трембицкому (польск. Stanisław Trębicki), o Томешу Яну Сементковскому (польск. Tomasz Jan Siemiątkowski)
• полковнику/pułkownikowi
o Филипу Нереужу Мецишевскому (польск. Filip Nereusz Meciszewski).
pl. Piłsudskiego Józefa, marsz.
więcej zdjęć (3650)
Dawniej: Plac Zwycięstwa, Adolf Hitler Platz, Plac Saski, Plac Soborowy