Kamień węgielny pod budowę kompleksu budynków PWRN uroczyście wmurował 30 czerwca 1967 roku ówczesny przewodniczący Wojewódzkiej Rady Narodowej Antoni Mierzwiński. Reprezentacyjne gmachy wzniosło Kieleckie Przedsiębiorstwo Budownictwa Miejskiego pod nadzorem Kieleckiego Zjednoczenia Budownictwa. Generalnym projektantem całej inwestycji był zespół pracowni pod kierunkiem inż. Stanisława Skibniewskiego i pracowni towarzyszących P.R. „Miastoprojekt" nadzorowanych przez inż. Wacława Hebdę.

Urząd wojewódzki przez ponad pół wieku zajmował budynek zabytkowego Pałacu Biskupiego, który otrzymała wówczas nowo utworzona instytucja kulturalna: Muzeum Świętokrzyskie. Władze administracji szczebla wojewódzkiego dostały do swej dyspozycji nowy, odrębny gmach, w którym znalazły się wszystkie jej jednostki. Usprawniło to działanie całej instytucji: w jednym miejscu znalazły się wszystkie komórki organizacyjne, których liczba - w różnych okresach - sięgała nawet ponad dwudziestu.

Po kilkuletnim okresie budowy, jesienią 1971 r. rozpoczęto sukcesywne zasiedlanie budynków, szybko nazwanych przez kielczan „akwarium". Składający się z trzech gmachów kompleks, o łącznej powierzchni ponad 20 tysięcy metrów kw., oddawano do użytku stopniowo. Budynek główny „A", o dziesięciu kondygnacjach i ponad 10.400 m. kw., ukończono w 1970 r., siedmiokondygnacyjny budynek „C", z 8 tysiącami metrów kw. powierzchni - w 1971 r., a dwa lata później - najmniejszy, ale najbardziej charakterystyczny budynek „B". W tym ostatnim, nazwanym „okrąglakiem", na ponad 2 tysiącach m. kw. znalazły się sale konferencyjno-szkoleniowe oraz stołówka. Poza powierzchnią użytkową, niebagatelna jest także kubatura tych trzech gmachów - wynosi ona ponad 80 tysięcy metrów sześciennych, z czego blisko połowa przypada na budynek „A".

Źródło:

Ulica zaczyna się od ronda Herlinga-Grudzińskiego, gdzie krzyżuje się z ulicami: Ignacego Paderewskiego, Czarnowską, 1 Maja i Stefana Okrzei. Później krzyżuje się m.in. z ulicami Warszawską oraz Bodzentyńską i Starodomaszowską. Kończy się na skrzyżowaniu z ulicami: Sandomierską i Źródłową oraz al. Solidarności. Aleja IX Wieków Kielc jest stosunkowo młodą ulicą – wybudowana została na przełomie lat 60. i 70. XX wieku. Nazwę nadano w związku z obchodami 900-lecia Kielc, mimo iż nie ma potwierdzenia czy na rok 1970 lub 1971 przypadała ta rocznica. Ulica ta stanowiła fragment drogi państwowej 126 (przemianowanej w 1986 na DK74) do momentu wybudowania ulicy Łódzkiej pod koniec lat 90. XX wieku. Po zdegradowaniu pełniła przez kilkanaście lat rolę drogi wojewódzkiej nr 762 do momentu połączenia ulicy Zagnańskiej z przedłużeniem ul. Żelaznej (ul. Gosiewskiego) w 2013 roku. Od tego momentu ulica ma status drogi powiatowej. W miejscu obecnej południowej nitki alei, na zachód od ulicy Warszawskiej, znajdowała się ulica Starowarszawskie Przedmieście. Nazwa ulicy pochodziła od obszaru, na którym się znajdowała – już za bramami miejskimi utworzyło się tam przedmieście, zwane warszawskim. Była to ulica nieregularna, z zabudową niską. Przetrwała ona do końca lat 60. XX wieku, kiedy to zburzono okoliczne budynki i wybudowano aleję IX Wieków Kielc. Notatka informacyjna na podstawie Wikipedii.