Miejska Straż Ogniowa miała początkowo swą siedzibę w starym ratuszu „pod Jackiem”, do czasu, aż ten spłonął w 1888 r. w swej drewnianej części. Z tego powodu wzniesiono drugi ratusz zwany nowym, siedleccy strażacy mieli gdzie garażować swe pojazdy i przechowywać sprzęt pożarniczy. Nowy budynek powstał w 1892 r. przy ul. Pięknej (później Pułaskiego) 34. Stał u wylotu ul. Kilińskiego, między ulicami: Morską i Przechodnią, plecami do opisanego poprzednio magistratu. Patrząc na fasadę, widzielibyśmy po prawej stronie budynku (od ul. Przechodniej) wrota dwóch garaży straży pożarnej. Pojazdy do pożaru wyjeżdżały przez plac między magistratem a ratuszem i następnie ul. Morską do Pułaskiego. Parter lewego, czyli zachodniego narożnika zajmowała Drukarnia Federacji Polskich Związków Obrońców Ojczyzny. Między drukarnią a wieżą odwiedzaną przez wycieczki szkolne urzędował Oleśniewicz, prezes Cechu Rzemiosł. Po wybuchu II wojny światowej na wieży ratusza uruchomiono posterunek całodobowej obserwacji lotniczej. Zorganizowała go drużyna harcerska Państwowego Gimnazjum Męskiego im. Hetmana Stanisława Żółkiewskiego, dowodzona przez Erazma Piotrowskiego. W jej skład weszli: Bolesław Babecki, Edward Kraśniewicz, Jerzy Zdanowski i Jerzy Rybakow. We wrześniu 1939 r. ratusz runął pod niemieckimi bombami i w przeciwieństwie do starego, nie został odbudowany z ruin. Najdłużej stała wieża, z umieszczonym na niej dzwonem alarmowym, ostrzegającym siedlczan przed pożarem. 

Sławomir Kordaczuk.