starsze
nowsze
oceń zdjęcie | skomentuj ocenę | 5 głosów | średnia głosów: 5.48
 | Polska › woj. mazowieckie › Warszawa › Śródmieście › al. "Solidarności" › Muzeum Niepodległości |
1 maja 2010 , Dawne muzeum Lenina :-)
Skomentuj zdjęcie
† Festung
 Trzeba uczciwie przyznać, że Warszawa była jedyną stolicą ze wszystkich krajów obozu miłującego pokój, która nie miała ulicy im. Lenina. Odwiedzający Warszawę ludzie radzieccy przecierali ze zdumienia oczy, bo w ZSRR, w każdej miejscowości był, poza obowiązkowym pomnikiem wodza rewolucji, co najmniej prospekt Lenina. Sytuację ratowało nędzne, bo nędzne, muzeum tow. Lenina:) W czasie powstania pałac Przebendowskich był areną krwawych walk. 2010-05-03 21:02:48 (15 lat temu)
do † Festung: Nie było także ulicy PZPR, ani jakiegokolwiek żyjącego Polaka /chyba tylko Rola Żymierski się ostał po 56 r. 2010-05-03 22:02:38 (15 lat temu)
|
|
Na stronie od 2004 sierpień
21 lat 7 miesięcy 27 dni |
3 pobrania 2334 odsłony 5.48 średnia ocen
Poprzednie i następne zdjęcia bonczek_hydroforgroup
Obiekty widoczne na zdjęciu
 |
muzea
|
Muzeum Niepodległości
więcej zdjęć (60)
Architekt: Jan Zygmunt Deybel
Zbudowano: 1728
Dawniej: Bielańska 14, Pałac Przebendowskich, Zawiszów, Radziwiłłów, Muzeum Lenina
Zabytek: -
Muzeum powstałe 30 stycznia 1990 r. jako Muzeum Historii Polskich Ruchów Niepodległościowych i Społecznych, w wyniku przekształcenia Muzeum Historii Polskiego Ruchu Rewolucyjnego. Muzeum ma swoją siedzibę w Warszawie w Pałacu Przebendowskich - Radziwiłłów, mieszczący się w al. "Solidarności" 62, ale posiada również oddziały: Muzeum X Pawilonu Cytadeli Warszawskiej, Muzeum Więzienia Pawiak, Mauzoleum Walki i Męczeństwa.
Główna siedziba muzeum została ustanowiona przez Ministerstwo Kultury i Sztuki w Pałacu Radziwiłłów, gdzie poprzednio mieściło się Muzeum Włodzimierza Lenina (1955-1989). W 1991 r. placówka uzyskała nową nazwę, która obowiązuje nadal. W 1992 r. Muzeum Niepodległości uzyskało status Narodowej Instytucji Kultury. Dyrektorem placówki jest dr Andrzej Stawarz.
Źródło:
Pałac Przebendowskich - pałac w Warszawie wybudowany w pierwszej połowie XVIII w. przez Jana Jerzego Przebendowskiego. Mieści się obecnie pomiędzy jezdniami al. Solidarności (pod numerem 62, dawny adres: Bielańska 14).
Do r. 1945 był własnością księcia Janusza Radziwiłła, ordynata na Ołyce i właściciela Nieborowa. Mieściły się w nim mieszkanie ordynata oraz "Zarząd Dóbr i Interesów ks. Janusza Radziwiłła".
Zniszczony w czasie powstania warszawskiego, został odbudowany po wojnie, odebrany Januszowi Radziwiłłowi, i służył w czasach PRL jako Centralne Muzeum im. Lenina, którego otwarcie nastąpiło 21 kwietnia 1955 roku.
Od roku 1990 w budynku pałacu ma swoją siedzibę Muzeum Niepodległości, natomiast od ok. 2000 r. funkcjonuje w nim Kino Paradiso.
Źródło:
Główna siedziba muzeum została ustanowiona przez Ministerstwo Kultury i Sztuki w Pałacu Radziwiłłów, gdzie poprzednio mieściło się Muzeum Włodzimierza Lenina (1955-1989). W 1991 r. placówka uzyskała nową nazwę, która obowiązuje nadal. W 1992 r. Muzeum Niepodległości uzyskało status Narodowej Instytucji Kultury. Dyrektorem placówki jest dr Andrzej Stawarz.
Źródło:
Pałac Przebendowskich - pałac w Warszawie wybudowany w pierwszej połowie XVIII w. przez Jana Jerzego Przebendowskiego. Mieści się obecnie pomiędzy jezdniami al. Solidarności (pod numerem 62, dawny adres: Bielańska 14).
Do r. 1945 był własnością księcia Janusza Radziwiłła, ordynata na Ołyce i właściciela Nieborowa. Mieściły się w nim mieszkanie ordynata oraz "Zarząd Dóbr i Interesów ks. Janusza Radziwiłła".
Zniszczony w czasie powstania warszawskiego, został odbudowany po wojnie, odebrany Januszowi Radziwiłłowi, i służył w czasach PRL jako Centralne Muzeum im. Lenina, którego otwarcie nastąpiło 21 kwietnia 1955 roku.
Od roku 1990 w budynku pałacu ma swoją siedzibę Muzeum Niepodległości, natomiast od ok. 2000 r. funkcjonuje w nim Kino Paradiso.
Źródło:
al. "Solidarności"
więcej zdjęć (3163)
Dawniej: Zygmuntowska, Aleksandryjska, Aleksandrowska, Leszno, al. Świerczewskiego, Trasa W-Z
UWAGA: Zdjęcia z ujęciami odcinka alei pomiędzy wylotem tunelu Trasy W-Z i Mostem Śląsko-Dąbrowskim należy przypisywać do podobiektu alei pod nazwą "Wiadukt Trasy W-Z".
Aleja "Solidarności" - jedna z głównych arterii w Warszawie, w przybliżeniu jest tożsama z Trasą W-Z. Zaczyna się od skrzyżowania z ul. Radzymińską, przechodzi mostem Śląsko-Dąbrowskim do centrum i kończy się przy skrzyżowaniu z ul. Młynarską. Po drodze krzyżuje się m.in. z następującymi ulicami:
Szwedzka
Targowa
Jagiellońska
gen. Andersa (plac Bankowy)
Jana Pawła II
Żelazna
Na całej swojej długości jest to dwujezdniowa szeroka ulica, o minimum dwóch pasach ruchu w każdą stronę. Wyjątkiem jest odcinek pomiędzy placem Bankowym a ulicą Jagiellońską - tam aleja \"Solidarności\" staje się jednojezdniowa, ale nadal ma dwa pasy ruchu dla obu kierunków (jeden pas zajmują tory tramwajowe, ruch samochodów po nim jest zakazany). W godzinach szczytu jest mocno zakorkowana. Na prawie całej długości przebiega środkiem torowisko tramwajowe.
Obecna nazwa poświęcona jest NSZZ \"Solidarność\". Podczas dwudziestolecia międzywojennego jej poszczególne odcinki nosiły nazwy: Wolska, Leszno, Tłomackie, Nowy Zjazd, Zygmuntowska, po wojnie zaś cały ciąg nazwano aleją Świerczewskiego. Od 1991 nosi obecną nazwę na cześć związku zawodowego \"Solidarność\".
Pierwszy odcinek ulicy wytyczono po stronie praskiej w 1862 na przedłużeniu linii kolei petersburskiej pod nazwą Aleksandrowska na cześć cara Aleksandra II Romanowa, łącząc ją z wiaduktem Feliksa Pancera, nazwanego Nowym Zjazdem po wybudowaniu Mostu Kierbedzia. Znaczna szerokość ulicy Aleksandryjskiej uwzględniała ruch kołowy i przebieg projektowanej przez Most Kierbedzia linii kolejowej łączącej Dworzec Petersburski z Dworcem Wiedeńskim, jednak z linii tej zrezygnowano na skutek zbyt dużego spadku skarpy wiślanej, a ruch między dworcami przejęła kolejka konna. Kolejka ta posiadała jeden tor z mijankami i trasa przebiegała Aleksandrowską, Nowym Zjazdem, Krakowskim Przedmieściem, Królewską, Marszałkowską do al. Jerozolimskich.
Tymczasem po drugiej stronie Wisły początkowy fragment dzisiejszej ulicy stanowiąc oś jurydyki Leszno nosił nazwę ulicy Leszno przechodząc w rejonie Placu Bankowego w Tłomackie. Ulica Leszno biegła do rogatek wolskich i dalej dzisiejszy przebieg ulicy w kierunku Woli pokrywał się z ulicą Wolską.
Po odzyskaniu niepodległości przez Polskę ulicę po stronie praskiej przemianowano na Zygmuntowską, która to nosiła do roku 1954, gdy zmieniono ją na al. gen. Karola Świerczewskiego.
CC-BY-SA 3.0 Polska
Aleja "Solidarności" - jedna z głównych arterii w Warszawie, w przybliżeniu jest tożsama z Trasą W-Z. Zaczyna się od skrzyżowania z ul. Radzymińską, przechodzi mostem Śląsko-Dąbrowskim do centrum i kończy się przy skrzyżowaniu z ul. Młynarską. Po drodze krzyżuje się m.in. z następującymi ulicami:
Szwedzka
Targowa
Jagiellońska
gen. Andersa (plac Bankowy)
Jana Pawła II
Żelazna
Na całej swojej długości jest to dwujezdniowa szeroka ulica, o minimum dwóch pasach ruchu w każdą stronę. Wyjątkiem jest odcinek pomiędzy placem Bankowym a ulicą Jagiellońską - tam aleja \"Solidarności\" staje się jednojezdniowa, ale nadal ma dwa pasy ruchu dla obu kierunków (jeden pas zajmują tory tramwajowe, ruch samochodów po nim jest zakazany). W godzinach szczytu jest mocno zakorkowana. Na prawie całej długości przebiega środkiem torowisko tramwajowe.
Obecna nazwa poświęcona jest NSZZ \"Solidarność\". Podczas dwudziestolecia międzywojennego jej poszczególne odcinki nosiły nazwy: Wolska, Leszno, Tłomackie, Nowy Zjazd, Zygmuntowska, po wojnie zaś cały ciąg nazwano aleją Świerczewskiego. Od 1991 nosi obecną nazwę na cześć związku zawodowego \"Solidarność\".
Pierwszy odcinek ulicy wytyczono po stronie praskiej w 1862 na przedłużeniu linii kolei petersburskiej pod nazwą Aleksandrowska na cześć cara Aleksandra II Romanowa, łącząc ją z wiaduktem Feliksa Pancera, nazwanego Nowym Zjazdem po wybudowaniu Mostu Kierbedzia. Znaczna szerokość ulicy Aleksandryjskiej uwzględniała ruch kołowy i przebieg projektowanej przez Most Kierbedzia linii kolejowej łączącej Dworzec Petersburski z Dworcem Wiedeńskim, jednak z linii tej zrezygnowano na skutek zbyt dużego spadku skarpy wiślanej, a ruch między dworcami przejęła kolejka konna. Kolejka ta posiadała jeden tor z mijankami i trasa przebiegała Aleksandrowską, Nowym Zjazdem, Krakowskim Przedmieściem, Królewską, Marszałkowską do al. Jerozolimskich.
Tymczasem po drugiej stronie Wisły początkowy fragment dzisiejszej ulicy stanowiąc oś jurydyki Leszno nosił nazwę ulicy Leszno przechodząc w rejonie Placu Bankowego w Tłomackie. Ulica Leszno biegła do rogatek wolskich i dalej dzisiejszy przebieg ulicy w kierunku Woli pokrywał się z ulicą Wolską.
Po odzyskaniu niepodległości przez Polskę ulicę po stronie praskiej przemianowano na Zygmuntowską, która to nosiła do roku 1954, gdy zmieniono ją na al. gen. Karola Świerczewskiego.
CC-BY-SA 3.0 Polska