Most kolejowy na Olzie powstał w roku 1888 (przyczółki oraz filar wzniesiono już w połowie 1887 r., natomiast w listopadzie układano stalową konstrukcję), kiedy to uruchomiono linię kolejową Frydek-Cieszyn-Bielsko. Koszt budowy 30 tys. florenów. W trakcie budowy nie uwzględniono życzenie władz miejskich by z mostu mogli korzystać również piesi, by umożliwić mieszkańcom (pracownikom i uczniom) z Brandysa, Małej Łąki, Frysztackiego Przedmieścia, ale również Mostów bezpośredni kontakt, aniżeli dosyć odległy most w centrum miasta lub prywatnej kładki w Kocobędzu. Ponadto zwracano uwagę, że jeżeli kładka czy jakieś przejście nie powstanie to ludzie i tak pomimo zakazu będą przechodzić mostem, co będzie powodować wypadki, gdyż pociąg jest tam słabo widoczny z racji zakrętu po obu stronach brzegu. A gdyby faktycznie tak miało być to wtedy musiano by wybudować domy wartownika, który pilnowałby pieszych, co jeszcze bardziej podniosłoby koszty. Mieszkańcy domagali się przynajmniej drewnianej konstrukcji, która nie byłaby związana z dużymi kosztami. Nordbahn przystąpiła tylko na propozycję by po wpłaceniu sumy 6 tys. florenów przez miasto - zostanie wtedy dobudowana kładka. Obawiano się jednak, że konstrukcja ta mogłaby zanadto obciążyć właściwy most. W marcu 1888 roku prace są już prawie na wykończeniu. W 1890 r. mieszkańcy Brandysa i Małej Łąki chcieli korzystać z mostu do pieszej przeprawy, m.in. dlatego, iż na Brandysie znajdowała się pływalnia. Po licznych zabiegach dobudowano schody umożliwiające wejście na most. W maju 1933 r. komisja, która uzgadniała regulację koryta rzeki stwierdziła konieczność budowy stopnia wodnego "stauschwelle" w sąsiedztwie mostu