starsze
nowsze
oceń zdjęcie | skomentuj ocenę | 12 głosy | średnia głosów: 6
 | Polska › woj. dolnośląskie › Wrocław › Nadodrze › ul. Prusa Bolesława › Prusa 9 |
26 marca 2017 , Budynek dawnej Telekomunikacji od podwórza. Do tego ujęcia musiałem zrobić ok. 20 zdjęć "na ślepo".
Skomentuj zdjęcie
YouPiter
 Pracowało się tu - `89 - `99 :) Czemu na ślepo ? 2017-03-28 11:28:55 (9 lat temu)
vigo
+1 głosów:1 do YouPiter: Podwórko ogrodzone drobną siatką na 2,5 m + drut kolczasty: Ledwo znalazłem dziurę przy śmietniku do włożenia ręki z apartem ;-) Komentarz został edytowany przez użytkownika - powód: popr. link 2017-03-28 12:15:14 (9 lat temu)
do vigo: Należałoby się pokusić o pewien element... wystarczy póltora metra długi 2017-03-28 12:22:32 (9 lat temu)
Ciekawe co z samą centralą, krosem itd. Wyniosą to do nowego koncentratora ? 2017-03-28 14:12:02 (9 lat temu)
do esski : Zgadza się - budynek bardzo trudny do sfotografowania - zarówno od podwórza (kiepski dostęp) jak i od ulicy (drzewa). 2017-03-28 18:44:06 (9 lat temu)
do Neo[EZN]: Teraz kiepski, kiedyś przez bramę wjazdową bardzo łatwy na dziedziniec. Dziś słyszałem, że nowy właściciel nie może wejść z remontem do środka, aż nie skończy się umowa z przedszkolem zajmującym tu pomieszczenia. 2017-03-29 12:21:04 (9 lat temu)
|
|
Na stronie od 2014 grudzień
11 lat 4 miesiące 15 dni |
0 pobrań 717 odsłon 6 średnia ocen
Poprzednie i następne zdjęcia vigo
Obiekty widoczne na zdjęciu
Prusa 9
więcej zdjęć (11)
Dawniej: Telekomunikacja Polska SA, Orange SA
W budynku przy ul. Bolesława Prusa 9 we Wrocławiu obecnie funkcjonuje prywatny dom studencki LAS (Living and Studying), z apartamentami o powierzchni od 20 do 40 m2. Dawniej w budynku działała centralna telefoniczna Telekomunikacji Polskiej. W roku 2017 budynek został sprzedany przez firmę Orange. Przebudowę sfinansował inwestor Probuild, wg projektu AP Szczepaniaka. /Petroniusz/
ul. Prusa Bolesława
więcej zdjęć (1373)
Dawniej: Lehmdamm
Ulica Bolesława Prusa we wrocławskim osiedlu Ołbin łączy dzisiejsze ulice Kilińskiego na południowym zachodzie z Daszyńskiego na północnym wschodzie. Całkowita jej długość wynosi niespełna 1,4 km.
Współczesny przebieg ulicy jest prawie identyczny z przebiegiem dawnej drogi Am Lehmdamm ("Na Glinianej Grobli"). Grobla ta, wzmiankowana po raz pierwszy w 1309, zapobiegała podczas przyborów wód Odry zalaniu ziem leżących na północ od niej, należących do benedyktynów (potem norbertanów) z opactwa św. Wincentego na Ołbinie.
W XVIII wieku koryto płynącej wzdłuż tej grobli rzeki wykorzystano jako przeszkodę wodną w systemie fortyfikacji miasta przed północną linią murów. Po likwidacji fortyfikacji Wrocławia po wkroczeniu doń Francuzów w 1807 tutejsza odnoga Odry została odcięta i przez następne kilka dziesięcioleci powoli wysychała, toteż zabudowania wzdłuż Lehmdamm niemal do końca XIX wieku stawiano wyłącznie po północnej stronie ulicy. Miejsce, gdzie znajdowały się stawy służące okolicznym mieszkańcom do prania odzieży i podmokłe łąki na wschód od kościoła św. Michała (teren obecnego parku Nowowiejskiego) pozostawiono niezabudowane, a dopiero w roku 1936 teren ten przecięty został ulicą (Adalbertstraße, dziś ul. Wyszyńskiego).
Na rogu dzisiejszych ulic Matejki i Prusa znajdowała się w połowie XIX wieku huta szkła; w 1879 na południowo-zachodnim końcu ulicy wybudowana została Königlischen Gewerbe und Oberrealschule – Królewska Szkoła Rzemiosła i Wyższa Szkoła Realna wg projektu Roberta Mende (w 1904 dobudowano salę gimnastyczną dla tej szkoły wg projektu Plüddemanna). Pod koniec XIX stulecia pojawiły się pierwsze zabudowania również na południowej pierzei ulicy; w roku 1904 w kwartale pomiędzy dzisiejszymi ulicami Prusa, Rozbrat, Chemiczną i Górnickiego wybudowany został secesyjno-neoromański okazały gmach Królewskiej Szkoły Rzemiosł Budowlanych i Wyższej Szkoły Budowy Maszyn (Königliche Bau-Gewerk-Schule und Maschinen-Bau-Schule). Nieco dalej na wschód w kwartale narożnym Nowowiejskiej i Prusa (Am Waschteich – "Nad Stawem do Prania") powstały w tym samym czasie neogotyckie gmachy szkół (męskiej w 1900, żeńskiej 1904) im. Pestalozziego wg projektu Plüddemanna i Frobösego.
II wojna światowa oszczędziła – jak na warunki wrocławskie – większość zabudowań przy ulicy Prusa: zniszczone zostały tylko zabudowania w rejonie ul. Bema i Kilińskiego, w tym wspomniana wyżej Królewska Szkoła Rzemiosła z 1879 roku, oraz pojedyncze domy w pozostałej części ulicy, na których miejscu po wojnie zbudowano "plomby".
W okazałym czterokondygnacyjnym gmachu na południowej pierzei, przy ul. Prusa nr 9 (pomiędzy Ledóchowskiego a Barycką) znajdowała się po wojnie centrala telefoniczna obsługująca 20 tys. abonentów w tej części Wrocławia; początkowo były to urządzenia systemu Strowgera, potem (na początku lat 80. na piętrze ustawiono nowocześniejsze, systemu Pentaconta. Centralę zlikwidowano ostatecznie z końcem lat 90. XX wieku, a budynek służy teraz celom administracyjnym.
Źródło:
Współczesny przebieg ulicy jest prawie identyczny z przebiegiem dawnej drogi Am Lehmdamm ("Na Glinianej Grobli"). Grobla ta, wzmiankowana po raz pierwszy w 1309, zapobiegała podczas przyborów wód Odry zalaniu ziem leżących na północ od niej, należących do benedyktynów (potem norbertanów) z opactwa św. Wincentego na Ołbinie.
W XVIII wieku koryto płynącej wzdłuż tej grobli rzeki wykorzystano jako przeszkodę wodną w systemie fortyfikacji miasta przed północną linią murów. Po likwidacji fortyfikacji Wrocławia po wkroczeniu doń Francuzów w 1807 tutejsza odnoga Odry została odcięta i przez następne kilka dziesięcioleci powoli wysychała, toteż zabudowania wzdłuż Lehmdamm niemal do końca XIX wieku stawiano wyłącznie po północnej stronie ulicy. Miejsce, gdzie znajdowały się stawy służące okolicznym mieszkańcom do prania odzieży i podmokłe łąki na wschód od kościoła św. Michała (teren obecnego parku Nowowiejskiego) pozostawiono niezabudowane, a dopiero w roku 1936 teren ten przecięty został ulicą (Adalbertstraße, dziś ul. Wyszyńskiego).
Na rogu dzisiejszych ulic Matejki i Prusa znajdowała się w połowie XIX wieku huta szkła; w 1879 na południowo-zachodnim końcu ulicy wybudowana została Königlischen Gewerbe und Oberrealschule – Królewska Szkoła Rzemiosła i Wyższa Szkoła Realna wg projektu Roberta Mende (w 1904 dobudowano salę gimnastyczną dla tej szkoły wg projektu Plüddemanna). Pod koniec XIX stulecia pojawiły się pierwsze zabudowania również na południowej pierzei ulicy; w roku 1904 w kwartale pomiędzy dzisiejszymi ulicami Prusa, Rozbrat, Chemiczną i Górnickiego wybudowany został secesyjno-neoromański okazały gmach Królewskiej Szkoły Rzemiosł Budowlanych i Wyższej Szkoły Budowy Maszyn (Königliche Bau-Gewerk-Schule und Maschinen-Bau-Schule). Nieco dalej na wschód w kwartale narożnym Nowowiejskiej i Prusa (Am Waschteich – "Nad Stawem do Prania") powstały w tym samym czasie neogotyckie gmachy szkół (męskiej w 1900, żeńskiej 1904) im. Pestalozziego wg projektu Plüddemanna i Frobösego.
II wojna światowa oszczędziła – jak na warunki wrocławskie – większość zabudowań przy ulicy Prusa: zniszczone zostały tylko zabudowania w rejonie ul. Bema i Kilińskiego, w tym wspomniana wyżej Królewska Szkoła Rzemiosła z 1879 roku, oraz pojedyncze domy w pozostałej części ulicy, na których miejscu po wojnie zbudowano "plomby".
W okazałym czterokondygnacyjnym gmachu na południowej pierzei, przy ul. Prusa nr 9 (pomiędzy Ledóchowskiego a Barycką) znajdowała się po wojnie centrala telefoniczna obsługująca 20 tys. abonentów w tej części Wrocławia; początkowo były to urządzenia systemu Strowgera, potem (na początku lat 80. na piętrze ustawiono nowocześniejsze, systemu Pentaconta. Centralę zlikwidowano ostatecznie z końcem lat 90. XX wieku, a budynek służy teraz celom administracyjnym.
Źródło: