W 1888 roku Goleszów stał się węzłem kolejowym, dzięki budowie linii Bielsko - Cieszyn oraz Goleszów - Ustroń. Uzyskanie połączenia kolejowego oraz występowanie w okolicy Goleszowa margli i wapieni, umożliwiło zbudowanie w 1889 roku na zboczach Jasieniowej kilku pieców wapiennych przez Eryka Gascha, a w latach 1898-1989 przy linii kolejowej - cementowni "Goleszów". Jej pierwszymi właścicielami byli bracia Goldstaeinowie z Wrocławia i H.M. Flieszbach z Głogowa. W 1906 roku akcje przejęła Goleszowska Fabryka Portland Cementu S.A. z Siedzibą w Wiedniu. Budowa tego zakładu przemysłowego spowodowała znaczny napływ ludności do Goleszowa. W ciągu 20 lat, między 1890 i 1910 rokiem liczba mieszkańców uległa prawie podwojeniu z 1334 do 2434, natomiast w samej cementowni pracowało 1 - 1,4 tys. osób. Istnienie cementowni zmieniło również charakter wsi. Dawny Goleszów był typową ulicówką. Jego osią osadniczą była obecna ulica Wolności. Później, w miarę rozwoju osadnictwa, w części zachodniej Goleszów stawał się wsią o charakterze wielodrożnicy. Nastąpiła też zmiana struktury zatrudnienia. Ze wsi rolniczej Goleszów stał się wsią przemysłową. W 1931 roku aż 67% jego mieszkańców utrzymywało się z pracy w przemyśle, a tylko 16% z rolnictwa.
Cement z Gleszowa cieszył się dobrą renomą, budowano z niego m.in. zapory wodne w Porąbce koło Kęt i w Wapienicy koło Bielska.
W czasie wojny w cementowni znajdował się podobóz KL Auschwitz III - Golleschau; istniał od lipca 1942 do stycznia 1945 i zatrudniał ok. 1000 więźniów.
Po wojnie cementownia działała do 1989 i upadła wraz z PRL. W latach 90. wyburzono 12 kominów zakładu, gdyż psuły wizerunek Goleszowa, a następnie Agencja Własności Rolnej Skarbu Państwa sprzedała zakład. Rozpoczęła się rozbiórka zabudowań cementowni, która trwa do chwili obecnej. W budynkach pozostałych po cementowni działa kilka niewielkich firm.

Szersze opracowanie o goleszowskiej cementowni: