Dawny zbór protestancki Ogród Chrystusowy – jeden z najstarszych kościołów Zielonej Góry. W sierpniu 1745 roku przystąpiono do przygotowywania terenu pod budowę. We wrześniu wytyczono obiekt i położono kamień węgielny. Do 20 października 1747 roku wznoszono mury. Uroczyste poświęcenie świątyni miało miejsce 15 grudnia 1748 roku.

Orientowany kościół założono na rzucie krzyża greckiego. Korpus nawowy wzniesiony w konstrukcji szkieletowej z wypełnieniem ceglanym, nakryto dachem mansardowym o pokryciu ceramicznym. Wymurowaną z cegły i kamienia otynkowaną wieżę dobudowano do fasady i zwieńczono tarasem i ośmioboczną iglicą. Elewacje nawy ukształtowano przez regularny układ konstrukcji szkieletowej z otynkowanymi wypełnieniami pól międzyryglowych. Otwory okienne wprowadzono osiowo w dwóch kondygnacjach. W dolnej kondygnacji oknom nadano wykrój kwadratów, górnym prostokątów zamkniętych odcinkowo. Wejścia wprowadzono w elewacjach zamykających ramiona krzyża. Zachowano w nich zabytkową stolarkę drzwiową o zróżnicowanej stylistyce – klasycyzującej i neogotyckiej. Trójkondygnacyjną elewację wieżową, zakomponowano kulisowo. Na osi wprowadzono portal zwieńczony trójkątnym naczółkiem.

Wnętrze przekryte stropem belkowym obiegają trzy kondygnacje drewnianych empor związanych konstrukcyjnie ze ścianami obwodowymi. Zachowało się bogate wyposażenie świątyni: ołtarz główny z 1749 r., rokokowa chrzcielnica, cancellum z 1747 r., ambona o także pochodzące z początku wieku XX organy. Początkowo była to budowla bezwieżowa. Realizację wieży przewidziano jednak już w pierwszym etapie prac, wprowadzając dodatkowe cztery filary w skrzydle południowym krzyża. Prawdopodobnie początkowo znajdowała się tutaj sygnaturka. Budowę wieży ostatecznie rozpoczęto w roku 1828. W roku 1929 zamontowano na niej zegar wykonany przez Möllingera w Berlinie. Kolejne dzwony zamówiono pod Budziszynem. Zostały one zarekwirowane w okresie I wojny światowej. Tuż po wojnie ufundowano nowe.

Tuż po wojnie zbór ewangelicki został przejęty przez napływową ludność polską wyznania katolickiego. Pomimo dobrego stanu zachowania, w roku 1946 pojawił się pomysł rozbiórki budowli i przeniesienia organów do kościoła franciszkańskiego w Poznaniu. Na szczęście nie zrealizowano żadnej z koncepcji i poświęcono go 1 grudnia 1949 r. W okresie powojennym przeprowadzono szereg remontów zarówno budowli, jak i poszczególnych elementów wyposażenia. W roku 1987 wydzielono część śródmiejską z parafii św. Jadwigi i powołano samodzielną parafię Matki Bożej Częstochowskiej. W ostatnich latach położono nowy dach na świątyni i odremontowano elewacje. Jest to jedyny na taką skalę obiekt o konstrukcji szkieletowej i wspaniale zachowanym wyposażeniem w województwie lubuskim.