Kościół Wszystkich Świętych w Starym Paczkowie po raz pierwszy był wzmiankowany w dokumencie z roku 1293, ale w swojej początkowej formie jest jeszcze straszy! Podczas zburzenia wsi przez husytów w roku 1428 nie oszczędzono także parafii, tak że przyłączono ją do parafii w Paczkowie w 1450 roku. (od 01 I 1919 roku znowu jest samodzielną parafią)

Do 1860 roku do parafii Wszystkich Świętych należała też Wilamowa. Kościół Wilamowski „Marii z Góry Karmel” polecił wybudować na własny koszt chłop Franciszek Henkel i podarował swoje 22, 5 ha liczące dobra chłopskie na utrzymanie duchownego, ale dopiero od 21 XI 1860 roku Wilamowa stała się samodzielną parafią.
Patron kościoła w średniowieczu nie wymieniano, ale został w protokole wizytacyjnym z XVI i XVIII wieku w 1579 jako Trójcy Świętej, Bożego Ciała i Wszystkich Świętych, w 1638 r. tylko jako Wszystkich Świętych, w 1651 jako Wniebowzięcia NM Panny i w 1666 roku znowu jako kościół Wszystkich Świętych. Po przebudowie z 1890 roku tylko wschodnia część kościoła pochodzi z XV wieku.
Kościół stoi w kierunku wschód-zachód, poranne słońce wpada do przestrzeni ołtarzowej. Podczas przebudowy ( rozbudowy) zachowano styl gotycki.


Prezbiterium było niższe, jednak miało już gotyckie sklepienie. Przy prezbiterium w kierunku północno-wschodnim stała nieduża – jak przyklejona – dzwonnica na której wisiały 4 dzwony z lat: 1575, 1611 i 1616. Tylko ostatni sygnaturka mogła być uruchamiana zwisająca za głównym ołtarzem liną (powrozem). Wszystkie dzwony równocześnie mogły być uruchamiane tylko z belkowania do zawieszania dzwonów, które wznosiło się ponad sklepieniem nawy. Górna część dzwonnicy była drewniana i przykryta cebulastym hełmem o trochę ściśniętym cebulastym kształcie. Na nim wznosił się krzyż w chorągiewką wiatrową. Nosiła ona datę 1667. Nawa główna była krótka, zbyt mała dla 700-800 mieszkańców w XIX wieku. Miała taką samą szerokość jak kościół. Pomiędzy trzema filarami wspierającymi ściany były przyparte dwoma gotyckimi oknami. Na środku dwuspadowego dachu wznosiła się ośmiokątna wieżyczka w której nie było żadnego dzwonu. Hełm jej wieńczył żelazny krzyż połączony również z chorągiewką noszącą datę 1667. Wieża i dach kościoła były pokryte gontem. Szczyt (ściana szczytowa) po stronie zachodniej była ostro zakończona, przebita trzema leżącymi obok siebie otworami. Została ona zburzona w roku 1890 podczas powiększania jak również niska, ale przestrzenna kruchta która znajdowała się przed tą ścianą zachodnią i dla wiernych była wejściem do przestrzeni kościoła. Portal znajdował się więc naprzeciwko głównego ołtarza. Obydwie ściany boczne kruchty były na zewnątrz ozdobione wstęgą arkad i ozdób. Tylko od tego wejścia można było wejść na chór, jak również tak samo na dwa znajdujące się naprzeciwko siebie chóry czy empory. W bezpośrednim pobliżu tej ściany zachodniej przez stulecia grzebano też zmarłych, tak że podczas rozbudowy natrafiono na szkielety.

Jak wyglądał teraz kościół wewnątrz?
Niestety nie ma tego na żadnym obrazie. Podczas gdy prezbiterium jak wyżej wspomniano – było sklepienie nawa kościoła miała płaski sufit. Szerokość była taka sama jak dzisiaj , ale znajdowało się tam tylko około 10 ławek. W kościele możemy jeszcze dzisiaj w tym miejscu zobaczyć przedłużenie. Ściana jest tam tylko około 30 cm. Przesunięta na zewnątrz. To wówczas stosunkowo małe pomieszczenie nie mogło pomieścić zbyt wielu wiernych dlatego tez przypuszczalnie w niedziele wiernych chodziło do kościoła w Paczkowie.

Stary kościół miał w prawdzie dwie empory prawie do prezbiterium. Pierwsza rozciągała się po stronie ewangelii prawie do prezbiterium na niej wielu wiernych zajmowało miejsca. Na leżącym naprzeciwko chórze znajdowały się już stoczone przez robaki organy które długo musiały zostać zastąpione. Przed nimi ustawiali się śpiewacy podczas gdy muzycy grali na prawo od nich. Po przebudowie nie było już żadnego podwójnego chóru. Nowy chór z organami na ścianie zachodniej dostępny z małej kruchty . Kapłan wchodził do kościoła przez mała przybudówkę, która później była składzikiem na katafalk. Czy to pomieszczenie było też dawną zakrystią z której kapłan przez drzwi okute żelazem wchodził do prezbiterium - nie wiadomo. Podłoga starego kościoła była wyłożona kamieniami. Nie było witraży. Chrzcielnica z 1702 roku była już wówczas pięknie ozdobiona. Stare obraz min. Wotywny obraz zarazy wisiał w prezbiterium inne prawdopodobnie w nawie. (np. Św. Florian). Słynne dzieło rzeźbiarskie (Mauula-Altar) znajdował się jako część składanego ołtarza na stronie lekcji. Ambona stała w pobliżu.

Pierwsze rozmowy o rozbudowie odbyły się już w grudniu 1881 roku. Zanotował to sekretarz gminy Juliusz Schubert. 7 października 1885 roku nastąpiło postanowienie o budowie podjęte przez 17 przedstawicieli gminy (wsi) Przewidywane koszty 47 000, rzeczywiście koszty osiągnęły potem 64 706 marek. Z tego fiskus zapłacił 31 236 marek a gmina 30 470 marek. 8 kwietnia 1890 roku odprawiono ostatnią mszę w małym historycznym Domu Bożym. Biorący w budowie mieszkańcy Wilamowej wybrali przydatne ławki to spowodowały braki kościoła na poddaszu strychu tamtejszej plebanii i te zostały 15 kwietnia 1890 poświęcone przez arcykapłana Rittera.

12 kwietnia 1890 rozpoczęły się prace rozbiórkowe. W pierwszej połowie maja urządzono fundamenty i na nich ułożono cokół. Kamienie na gzyms i cokół podarował H. Krenzel z Prokocimia a kamienie na cokół pochodziły z Prokocimia a zaś kamienie na gzyms z Kras koło Vidawy. Pod koniec lipca były gotowe mury obwodowe i do 13 sierpnia założono więźbę dachową. Prace ciesielskie wykonał cieśla Schindler a prace dekarskie przez mistrza dekarskiego Dreisera obydwaj z Nysy. Krzyże kwiatowe na szczyty które ważyły po 7 i ½ cetnarów, jak też maswerki okien wykonano z piaskowca w (Buuzlau).
12 listopada 1890 ukończono wystrój sklepienia i od 25 tego miesiąca przerwano roboty z powodu wielkiej mrozów w miesiącach zimowych 1890/1891.

7 października 1891 została odbudowana budowla kościoła poświęcona przez księdza biskupa dr Georga Koppa. Obecni byli arcykapłan Ritter oraz 20 innych duchownych nauczyciel z dziećmi szkolnymi i zebrana gmina.

za :