Elektrownię wodną Kuźnice uruchomiono w 1934 roku.

Jest elektrownią przewałową pracującą w ścisłym powiązaniu z elektrowniami w Straszynie i w Prędzieszynie, to znaczy cała woda zrzucona w przekroju Straszyna musi przejść przez stopnie w Prędzieszynie i w Kuźnicach zarówno Prędzieszyn jak i położone poniżej Kuźnice są "dolnymi stopniami" Elektrowni Wodnej Staszyn.



Na dolnej Raduni od początku inwestował Gdańsk. Decyzję o uzupełnieniu kaskady Raduni pomiędzy stopniami w Straszynie i Pruszczu podjęto pod koniec lat dwudziestych.

Ustawa Senatu Wolnego Miasta o komunalizacji energii, pozwoliła na przejęcie od Ferdynanda Schichaua nad raduńskich terenów przez Miasto i już w połowie lat dwudziestych, powstały elektrownie Łapino i Bielkowo, które stworzyły zaczątek kaskady pracującej szczytowo.

Przełyk tych elektrowni wynosił ok 22 m3/s.

Miasto przejmując młyny i kuźnie wodne wraz z uprawnieniami do piętrzenia w nich wody od Straszyna w dół miało już wizję przyszłej zabudowy Raduni. Planowano rozbudowę stopnia w Straszynie i zwiększenie przełyku do co najmniej 21 m3/s, następnie zaś wykorzystanie przez elektrownie wodne spadu pomiędzy Straszynem i Pruszczem.

Jako pierwszą pobudowano elektrownie w Kuźnicach na miejscu kuźni wodnej, która mieściła się w części budynku dzisiejszej rozdzielni elektroenergetycznej.

Była to właściwie gruntowa modernizacja obiektu. W kuźni pracowała jedna turbina BHC, z której napęd poprzez przekładnie drewniane i pasowe był przenoszony na urządzenia mechaniczne zakładu. Przeprofilowano rurę ssącą i wstawioną w jej miejsce turbinę Francisa o mocy 180 kW i przełyku 7 m3/s z generatorem. Aby osiągnąć zamierzony przełyk elektrowni dobudowano obecną maszynownię i tam zainstalowano turbinę Kaplana o mocy 400 kW i przełyku 13 m3/s.



Zlikwidowano stary jaz usytuowany 120 m w górę rzeki, który piętrzył wodę dla kuźni.

Budowa nowej zapory i jazu umożliwiła zwiększenie piętrzenia w Kuźniach do obecnej rzędnej tak, że zatrzymały się dwa młyny powyżej. Cofka Kuźnic nie sięgnęła jednak do samego Straszyna, gdzie tymczasem trwały prace przy dobudowywaniu jednego turbozespołu. Przełyk w Kuźnicach, 20 m3/s, dostosowano do projektowanej przepustowości turbin w Straszynie.



Podczas wojny elektrownia pracowała. Powojenny rozruch nastąpił 10 lipca 1945 roku.

Elektrownia przeszła w 1962 roku daleko idącą modernizację, polegająca na wymianie starej turbiny Francisa, na śmigłową z nastawnymi łopatami wirnika.

br />


W skład elektrowni Kużnice wchodzą:

1. zapora ziemna z jądrem iłowym: wysokość od strony 6,00 m, długości 32,0 m,

2. kanały odpływowe o długości 123 m,

3. jaz żelbetonowy klapowy z upustem głębinowym o łącznym świetle 10,0 m,

4. elektrownia wodna.



rok budowy: 1934

powierzchnia zlewni: 740 km2

średni przepływ: 5,66 m3/s

moc instalowana: 781 kW

przełyk instalowany: 24,5 m3/s

rzędna piętrzenia: 27,92 m npm

spad: 4,21 m

średnia roczna produkcja: 1,4x10 (do 6) kWh

ilość turbozespołów: 1