Unikatowy w skali kraju obiekt militarny zbudowany w latach 1868-1869 na terenie fortu Góry Gradowej; zespół ośmiu kazamat artyleryjskich przeznaczonych dla moździerzy ulokowanych w nasadzie WCK, przy kaponierze środkowej.
Zespół pomieszczeń skupionych wokół baterii moździerzy – oprócz jej samej i chodnika komunikacyjnego (poterny) prowadzącego do niej, także blokhauz poterny baterii moździerzy (kondygnacja wyżej) oraz dwa pomieszczenia flankujące po obu stronach samą poternę (wtórne do pierwotnego założenia, tj. wybite prawdopodobnie po modernizacji z lat 1867-1874). Poterna baterii moździerzy łączy majdan fortu z samą baterią oraz dnem suchym fosy w rejonie kaponiery środkowej.

Fort Góry Gradowej to miejsce niezwykłe. O jego wyjątkowości świadczy nie tylko położenie na jednym ze wzgórz morenowych bezpośrednio położonych przy Starym Mieście, lecz również – a może i przede wszystkim – jego bogata, wciąż nie do końca odkryta, ale dzięki temu fascynująca historia oraz cenne zabytki architektury zlokalizowane na jego terenie.

Przedpola i stoki Góry Gradowej były kilkakrotnie areną zaciekłych walk obrońców miasta z nieprzyjacielem; samo wzniesienie (ufortyfikowane po raz pierwszy w 1655 r.) było przez wiele dziesięcioleci jednym z najważniejszych punktów obrony Gdańska. Stacjonowały tu oddziały gdańskie, pruskie, francuskie, w okresie II wojny światowej niemieckie, a w 1945 r. przez krótki okres także radzieckie. Na wzgórzu i w jego bezpośrednim sąsiedztwie wzniesiono szereg dzieł obronnych, obiektów i instalacji wojskowych, z których do naszych czasów przetrwały przede wszystkim pruskie budowle z II poł. XIX w.