Przykład budynku o bogatym detalu architektonicznym, stanowiącego istotny element w układzie przestrzennym miasta.
Historia
Na temat willi zachowała się część dokumentacji archiwalnej. Na elewacji budynku przetrwał tympanon z datą „1887” - jest to czas ukończenia prac budowlanych. Z materiałów archiwalnych wynika, że w 1924 r. właścicielem posiadłości był Gentin Boehm, mieszkający w okręgu magdeburskim, a ówczesnym mieszkańcem willi - Walter Bergeman, który pełnił funkcję naczelnego lekarza Zakładu Opiekuńczego Bethesda. W 1937 r. budynek należał do Urzędu Ewidencji Wojskowej, jego głównym lokatorem był zaś szef tej instytucji, kapitan Erwin Kitlas. Po 1945 r. obiekt użytkowały instytucje użyteczności społecznej. W latach 50. XX w. część pomieszczeń wykorzystywano na cele dydaktyczne. W piwnicy budynku mieściła się również izba muzealna zorganizowana przez szczep harcerski „Makusyny”. W willi mieszkali także instruktorzy harcerstwa. Od lat 80. XX w. obiekt jest użytkowany przez Państwową Szkołę Muzyczną. Na potrzeby nowej placówki w obiekcie przeprowadzono generalny remont, dokonano także niewielkiej rozbudowy budynku. Nieduże zmiany dotyczyły wschodniego skrzydła i ograniczyły się do wzniesienia przybudówki. Rozbudowa nie zniekształciła jednak architektury obiektu. Willa jest utrzymana w konwencji historyzmu. Obiekt należy do reprezentacyjnych budowli miasta. Obecnie obiekt jest własnością Skarbu Państwa i należy do Ministerstwa Kultury i Dziedzictwa Narodowego.
Opis
Budynek wolno stojący, zlokalizowany w północno-wschodniej części miasta, na obrzeżach zabudowy staromiejskiej, przy al. Niepodległości, na działce wśród zieleni. Założony na rzucie zbliżonym do kwadratu, wzniesiony z cegły. Ściany obustronnie tynkowane. Willa składa się z trzech wydzielonych partii: środkowej części głównej, dwukondygnacyjnej, i dwóch bocznych aneksów parterowych. Część główna pokryta dachem dwuspadowym, części boczne przekryte dachami trójpołaciowymi, pulpitowymi. Obiekt w całości podpiwniczony. Fasada budynku wzbogacona o pseudoryzalit, do którego przybudowano półkolisty aneks z tarasem na poziomie piętra, z balustradą tralkową, i trzy okna zamknięte półkoliście, ze zwornikami spinającymi obramienia wyrobione w tynku. Na wysokości piętra trzy okna oddzielone pilastrami, nad nimi gzyms podokienny z łukiem odcinkowym nad środkowym oknem. Na elewacji frontowej na poziomie parteru po obu stronach trójdzielne okna. Wejście główne do willi zaakcentowane portykiem na elewacji zachodniej. Pozostałe elewacje przeprute prostokątnymi i zamkniętymi łukowo otworami okiennymi ujętymi w bogate obramienia. Elewacje budynku z boniowaniem, gzymsami i fryzami. Całość obiektu obiega wysoki cokół. W większości zachowała się pierwotna stolarka okienna i drzwiowa. W części pomieszczeń oryginalne wyposażenie i dekoracje. Dostęp do zabytku ograniczony.
Oprac. Krzysztof Słowiński, OT NID w Zielonej Górze, 08.07.2014 r.
Źródło: (CC BY-NC-ND 3.0)