Obecny park założono w połowie XIX w., lecz został on gruntownie przekształcony na przełomie lat siedemdziesiątych i osiemdziesiątych tego stulecia. Kolejne zmiany wprowadzono w nim na początku XX w., kiedy to posiadł cechy parku krajobrazowego. Usytuowano go na południe i południowy wschód od pałacu. Pierwotnie park znajdował się w najbliższym otoczeniu pałacu. Poza ścieżkami i specjalnie nasadzonymi grupami drzew, znajdował się w nim staw oraz co najmniej jeden pawilon ogrodowy. Nowy właściciel pałacu, Emil Becker, po 1874 r. powiększył park o rozciągającą się na południowy zachód, bardzo dużą część przylegającego doń na sąsiednim wzgórzu lasu. Ta część miała charakter parku dzikiego. Zachowując dotychczasowe , naturalne zadrzewienie (głównie buki i dęby), wytyczono w lesie ścieżki i promenady, a w 1875 wzniesiono wieżę widokową. Z kolei ok. 1890 r., na południowym stoku wzniesienia, wytyczono cmentarz rodzinny Beckerów, na którym ok. 1900 r. wybudowano mauzoleum.
W okresie budowy mauzoleum dokonano kolejnego przekształcenia układu przestrzennego najstarszej części parku, na zachód i południe od pałacu. Powstały nowe ścieżki, obsadzone m.in. kasztanowcami. Zbudowano drogi jezdne, a także wyremontowano parkową bramę filarową. Najprawdopodobniej pracami tymi kierował architekt Archibald Seidemann z Berlina. Jego dziełem na pewno były projekty pawilonów ogrodowych, w tym (najprawdopodobniej nie zrealizowanego) budynku łazienek na stawie, z roku 1895. Według powojennych szacunków park posiadał 6,65 ha powierzchni. Dziś park jest dość mocno zdewastowany.

Źródło: Ivo Łaborewicz „Maciejowa. Zarys dziejów i opis krajoznawczy.” Maciejowa 2006