Kościół zapewne XII wieczny, istniał już w 1405r. i uległ zniszczeniom podczas wielkich pożarów miasta w 1635 i 1722r. Po tym ostatnim wzniesiono na miejscu dawnej budowli drewnianej nową, już murowaną.

Najstarsza część tego obiektu to bez wątpienia kruchta dobudowana do pierwotnej świątyni późnogotyckiej - murowana, wzniesiona na przełomie XVI i XVII stulecia. Obecnie przylega ona do nawy południowej kościoła, na wysokości przęsła wschodniego. Wieńczy ją późnorenesansowy szczyt o falistej linii spływów wolutowych, rozczłonkowany wtopionymi w mur kolumienkami, ujętymi fryzami z motywami roślinnymi. Natomiast w pięciokondygnacyjnej wieży tego kościoła na wysokości pierwszego piętra znajdowały się fragmentarycznie zamurowane po którymś z pożarów dawne otwory okienne.

Z dawnego wystroju wnętrza świątyni pozostała kamienna późnogotycka chrzcielnica (umiejscowiona obecnie w kruchcie), pochodząca zapewne z końca XV lub początków następnego stulecia. Były tu trzy dzwony z 1541, 1558 i 1602, niestety, zrabowali je hitlerowcy.

Z 1664r. pochodzi kielich wykonany w stylu renesansowym. W ołtarzu głównym znajduje się obraz przedstawiający męczeństwo Św. Wawrzyńca, będący inspiracją Rubensowskiego dzieła „Męczeństwo św. Wawrzyńca”. Ołtarz zdobią także drewniane rzeźby św. Jana i drugiej postaci bliżej nie zidentyfikowanej. W prezbiterium znajduje się ponadto drugi ołtarz ze zdobiącymi go postaciami aniołów i rzeźbą przedstawiającą św. Jana Nepomucena. W nawach bocznych usytuowane są trzy ołtarze rokokowe z obrazami Matki Bożej z Dzieciątkiem i św. Barbary (powstałymi w XVII lub XVIII w.) oraz nowszy z obrazem Chrystusa. Na uwagę zasługuje również rokokowa ambona, zwieńczona baldachimem, wzbogaconym draperiami i podtrzymywanym przez postacie ewangelistów. Zabytkowy charakter ma również ceglana dzwonnica wybudowana w ostatnim kwartale XVIII w., integralnie związana z murem otaczającym tę sakralną budowlę. Niegdyś pełniła ona funkcję bramy prowadzącej do otoczenia świątyni.