Mały schron bojowy o odporności B1 wybudowany w 1934 roku.
Ławy i stoły mocowane do ścian. We wnęce wyjścia ewakuacyjnego przechowywano narzędzia do konserwacji obiektu i zapór drutowych wokół schronu. Czołową ścianę schronu tworzyła płyta pancerna, w której był otwór strzelniczy. Strop schronu był zabezpieczony przed piechotą przeciwnika zwojami drutu kolczastego.
Sygnatury schronów na tym odcinku nie były stosowane konsekwentnie. Od jeziora Dołgie są oznaczenia "D" a od schronu De.19 - "De", mimo, że numeracja liczbowa jest kontynuowana.
Po północnej stronie drogi Dołgie - Dyminek następuje zmiana sygnatur schronów bojowych z „D” na „De”. Ostatni ze schronów odcinka D posiada numer 18. Pierwszy schron odcinka De posiada oznaczenie De 19.