Dom Książki w Poznaniu to żelbetowy obiekt o konstrukcji szkieletowej wybudowany w 1975 roku wg projektu Bogdana Bednarka i Zygmunta Łomskiego. W elewacji dominują podziały poziome (sześć pasm okiennych). Według Piotra Marciniaka spokojna architektura obiektu doskonale zamyka perspektywę ulicy 27 Grudnia, a układ i tektonika budynku są spóźnioną reminiscencją dokonań Le Corbusiera (gmach Porte Molitor w Paryżu). Z klasycznych założeń tego architekta zrealizowano np. postulat wolnego parteru - umieszczono tu cofnięty w stosunku do ulicy, przeszklony pawilon księgarski, a po obu jego stronach pozostawiono obszerne prześwity zapraszające na podwórze. Elewację obłożono płytkami ceramicznymi wysokiej jakości. Aleksandra Robakowska i Jarosław Trybuś uważają, że mimo dobrego światowego poziomu tej architektury była to realizacja nieco wsteczna w stosunku do zachodnich trendów połowy lat 70. XX wieku. Stanowiła natomiast ważny łącznik pomiędzy polską przedwojenną awangardą a dokonaniami późnego modernizmu. Opis: Wikipedia.
/Petroniusz/

Przed zniesieniem fortyfikacji ulica znacznie krótsza. Pierwotnie doliczana do byłej ulicy Berlińskiej (obecnie 27 Grudnia). Po ukończeniu budowy kościoła ewangelickiego Św.Pawła (1867-1869), otrzymała w roku 1870 nazwę "St.Paulikirchstrasse" pisana później bez dodatku "St". W końcu roku 1919 Rada Miejska nazwała tę ulicę "ul.F.Ratajczaka". Magistrat nazwy tej w tym miejscu nie zaakceptował i przyjął nazwę "ul.Św.Pawła". Prezydent policji ogłosił w 05.01.1920r. "ul.Pawła". W roku 1922 przemianowano definitywnie ulicę tę na ulice Fredry.

Nazwa do roku 1918 Paulkirchstrasse
Nazwa do roku 1939 Pawła
Nazwa do roku 1945 An den Pauli Kirche

Ulica powstała około XIX wieku. Stanowiła pierwotnie część ul.Młyńskiej, sięgającej od Św.Marcina do ul.Solnej. W roku 1885 część południową, od Św.Marcina do placu Nowomiejskiego, nazwano "Górną ulicą Młyńską", część północną zaś "Dolną ulicą Młyńską". Gdy odzywały się głosy przeciw tej nazwie i "Górną Młyńską" adjacenci i policja chcieli nazwać ulicą Wiktorii, burmistrz Herse - opierający się stale nazwom niemieckopatriotycznym - pozostawił dla południowej części dawną nazwę "ul.Młyńskiej". Dopiero w roku 1891 przezwano ją na "ul.Wiktorii", na cześć żony cesarza Fryderyka, która odwiedziła w roku 1888 podczas powodzi. W mowie potocznej długo jeszcze utrzymała się nazwa "ul.Młyńskiej" tak powszechnie, że w roku 1905 Magistrat próbował nazwę tę przywrócić. Z powodu sprzeciwu prezydium policji zmiana ta nie doszła do skutku. Ulicę tę podzieliła w roku 1920 Rada Miejska na "ul.Gwarną" i "ul.Mielżyńskiego". Magistrat uchwalił całą ulicę nazwać "ul.Sew. Mielżyńskiego". Prezydium policji ogłosiło według uchwały Rady, zniosło jednak na interwencję Magistratu 05.10.1920 nazwę "ul.Gwarnej". Później Magistrat przyjął uchwałę Rady, dzięki czemu od początku roku 1921 "ul.Gwarna" sięga od ul.Fredry do Św.Marcina. Nazwa uzasadnia się wielkim ruchem na tej ulicy.

Opis Z.Zaleskiego