Kościół pw. Najświętszej Marii Panny Wspomożycielki Wiernych nazywany również od dawnej patronki, św. Katarzyny Męczenniczki, Kościołem Katarzynek, lub od obecnych opiekunów Kościołem Salezjanów. Znajduje się on na narożniku ulic Masztalarskiej i Wronieckiej w Poznaniu.

W XIII wieku do Poznania przybyły dominikanki, które osiedliły się przy istniejącym już wcześniej kościele św. Pawła i św. Jana Ewangelisty. W pierwszej połowie XIV wieku wzniosły w pobliżu murów klasztor, a kościół otrzymał nową patronkę - św. Katarzynę ze Sieny. Z racji tego wezwania poznańskie dominikanki nazywano „katarzynkami”. W 1404 świątynię przebudowano dodając między innymi nowe sklepienie nad prezbiterium. Kolejna przebudowa miała miejsce na przełomie XV i XVI wieku, gdy dodano nawę północną.

Następnie kościół dotknęła seria katastrof - zniszczył go pożar w 1536, Szwedzi podczas potopu oraz August II Mocny podczas wielkiej wojny północnej. Dzieła zniszczenia dopełniła kasata klasztoru, w 1822, kiedy cały zespół zamieniono na magazyny wojskowe. Wówczas wyburzono część zabudowań klasztornych. Stan ten trwał aż do 1925, gdy cały zespół przekazano Salezjanom, którzy nadali kościołowi dzisiejsze wezwanie. Podczas II wojny światowej świątynia doznała jedynie niewielkich zniszczeń. Z klasztoru salezjanów wywodziła się piątka błogosławionych oratorian-męczenników: Edward Klinik, Franciszek Kęsy, Jarogniew Wojciechowski, Czesław Jóźwiak i Edward Kaźmierski.



„Odbudowa kościoła św. Katarzyny (…)prowadzone są prace restauracyjne we wnętrzu kościoła aby przywrócić dawną architekturę gotycką i usunąć ślady barbarzyńskiej opieki niemieckiej.

Niemcy zamienili dawny kościół na szopę i remizę dla straży ogniowej. (…) W wolnej Polsce doczeka się wreszcie przywrócenia do dawnej chwały.” Kurjer Zachodni Nr2 1926