starsze
nowsze
oceń zdjęcie | skomentuj ocenę | 3 głosy | średnia głosów: 5.33
 | Polska › woj. łódzkie › Łódź › Centrum › ul. Kilińskiego Jana › Cerkiew katedralna św. Aleksandra Newskiego |
Lata 1895-1900 , Ulica Moniuszki i cerkiew św. Aleksandra Newskiego.
Skomentuj zdjęcie
|
Na stronie od 2010 luty
16 lat 1 miesiąc 27 dni |
9 pobrań 2948 odsłon 5.33 średnia ocen
Poprzednie i następne zdjęcia bolo1910
Obiekty widoczne na zdjęciu
 |
cerkwie
|
Cerkiew katedralna św. Aleksandra Newskiego
więcej zdjęć (72)
Architekt: Hilary Majewski
Inwestor: Izrael Poznański
Atrakcja turystyczna
Zbudowano: 1880-1884
Zabytek: A/139 z 20.01.1971
Cerkiew katedralna św. Aleksandra Newskiego - świątynia zbudowana w stylu rosyjsko-bizantyjskim na planie ośmiokąta z pięcioma absydami, przeznaczona na ok. 850 osób. Przysadzista wieża zakończona dachem i pięcioma wieżyczkami (od strony zachodniej), od środka polichromowana i zdobiona bogatą sztukaterią. W detalach widać wiele z bizantyjskiego przepychu: ornamenty, kapitele, pilastry. W cerkwi umieszczono witrażowe okna. Ikonostas posiada troje drzwi i jest rzeźbiony w drewnie dębowym.
Impulsem do budowy cerkwi stał się nieudany zamach na życie cara Aleksandra II 2 kwietnia 1879. Komitet budowy cerkwi zawiązał się 6 kwietnia. W jego skład wchodzą najwięksi łódzcy fabrykanci: Karol Scheibler, Juliusz Heinzel, Ludwik Meyer i Izrael Poznański. Już 16 kwietnia prezydent Łodzi Walerian Michał Makowiecki donosił władzom gubernialnym: "Mam zaszczyt donieść Waszej Wysokości, iż mieszkańcy miasta Łodzi, pragnąc upamiętnić dzień cudownego ocalenia drogocennego życia monarchy 2 kwietnia b.r., postanowili wystawić swoimi środkami prawosławną cerkiew św. Aleksandra Newskiego". Pod koniec roku do Sankt Petersburga udał się Hilary Majewski, aby zobaczyć tamtejszą architekturę. Na początku 1880 zatwierdzono projekt i wybrano działkę pod budowę przy ul. Widzewskiej (dzisiejsza ul. Kilińskiego 56). 8 maja 1884 odbyła się uroczystość wmurowania kamienia węgielnego, a już w czerwcu budowla była gotowa - 11 czerwca odbyła się uroczystość poświęcenia świątyni.
Ustanowiona katedrą diecezji łódzko-poznańskiej pełni jednocześnie funkcję cerkwi parafialnej dekanatu Łódź.
Źródło: Autorzy: Licencja:
Impulsem do budowy cerkwi stał się nieudany zamach na życie cara Aleksandra II 2 kwietnia 1879. Komitet budowy cerkwi zawiązał się 6 kwietnia. W jego skład wchodzą najwięksi łódzcy fabrykanci: Karol Scheibler, Juliusz Heinzel, Ludwik Meyer i Izrael Poznański. Już 16 kwietnia prezydent Łodzi Walerian Michał Makowiecki donosił władzom gubernialnym: "Mam zaszczyt donieść Waszej Wysokości, iż mieszkańcy miasta Łodzi, pragnąc upamiętnić dzień cudownego ocalenia drogocennego życia monarchy 2 kwietnia b.r., postanowili wystawić swoimi środkami prawosławną cerkiew św. Aleksandra Newskiego". Pod koniec roku do Sankt Petersburga udał się Hilary Majewski, aby zobaczyć tamtejszą architekturę. Na początku 1880 zatwierdzono projekt i wybrano działkę pod budowę przy ul. Widzewskiej (dzisiejsza ul. Kilińskiego 56). 8 maja 1884 odbyła się uroczystość wmurowania kamienia węgielnego, a już w czerwcu budowla była gotowa - 11 czerwca odbyła się uroczystość poświęcenia świątyni.
Ustanowiona katedrą diecezji łódzko-poznańskiej pełni jednocześnie funkcję cerkwi parafialnej dekanatu Łódź.
Źródło: Autorzy: Licencja:
ul. Kilińskiego Jana
więcej zdjęć (1388)
Dawniej: Widzewska, Buschlinie
Ulica Jana Kilińskiego w Łodzi ma około 6 kilometrów długości, biegnie południkowo od skrzyżowania ul. Północnej z ul. Franciszkańską (Stare Miasto) do ul. Śląskiej (Chojny).
Przed 1925 rokiem ulica nosiła nazwę Widzewska. Następnie patronem ulicy stał się płk. Jan Kiliński. Ulica Jana Kilińskiego zyskała na prestiżu w drugiej połowie XIX stulecia. Przy niej kończył bieg pociąg z Koluszek (od 1865 r.), który przywoził bawełnę, a wywoził tkaniny na teren imperium Rosyjskiego. W pobliżu stanęła cerkiew św. Aleksandra Newskiego. Przy ul. Tuwima wzniesiono gmach Poczty Głównej (1903 rok), a przy ul. Narutowicza ekskluzywny wówczas hotel Polonia. Naprzeciw dworca kolejowego powstał w okresie międzywojennym Dom Pomnik Józefa Piłsudskiego (dziś Łódzki Dom Kultury). W czasie II wojny światowej zmieniono nazwę ulicy na Buschlinie. Po wyzwoleniu Łodzi powrócono do dzisiejszej nazwy ulicy.
Wikipedia
Przed 1925 rokiem ulica nosiła nazwę Widzewska. Następnie patronem ulicy stał się płk. Jan Kiliński. Ulica Jana Kilińskiego zyskała na prestiżu w drugiej połowie XIX stulecia. Przy niej kończył bieg pociąg z Koluszek (od 1865 r.), który przywoził bawełnę, a wywoził tkaniny na teren imperium Rosyjskiego. W pobliżu stanęła cerkiew św. Aleksandra Newskiego. Przy ul. Tuwima wzniesiono gmach Poczty Głównej (1903 rok), a przy ul. Narutowicza ekskluzywny wówczas hotel Polonia. Naprzeciw dworca kolejowego powstał w okresie międzywojennym Dom Pomnik Józefa Piłsudskiego (dziś Łódzki Dom Kultury). W czasie II wojny światowej zmieniono nazwę ulicy na Buschlinie. Po wyzwoleniu Łodzi powrócono do dzisiejszej nazwy ulicy.
Wikipedia
ul. Moniuszki Stanisława
więcej zdjęć (195)
Dawniej: Pasaż Meyera, Dietrich-Eckart-Strasse
Dawny pasaż Ludwika Meyera z neorenesansowymi willami zaprojektowanymi przez Hilarego Majewskiego w latach 1883-1885. Pasaż powstał jako prywatna ulica (jedyna w Łodzi), zamknięta dla ruchu publicznego, odchodząca od ulicy Piotrkowskiej. Impulsem do wybudowania Pasażu, była plotka o przeniesieniu stolicy guberni z Piotrkowa do Łodzi. Meyer postanowił, że wybuduje domy, które staną się siedzibą carskich władz. Do awansu miasta nie doszło, niemniej ulica powstała.
Pasaż zamieszkiwała ówczesna elita Łodzi, m. in. prezydent miasta Władysław Pieńkowski, adwokat Henryk Elzenberg, pod numerem 5 swój zakład miał Bronisław Wilkoszewski. Ludwik Meyer mieszkał pod numerem 4, w willi otoczonej okazałym ogrodem, w miejscu którego stoi dziś wybudowany w latach 30. gmach Polskiej YMCA. Tu też mieściła się w latach 1888 - 1892 redakcja i drukarnia najstarszej polskiej gazety w mieście - \\\"Dziennika Łódzkiego\\\". Pasaż jako pierwsza ulica w Łodzi otrzymał oświetlenie elektryczne. Każdy dom i ogród oświetlony był światłem elektrycznym. W suterenie domu pod nr 3 zainstalowano prądnicę zwaną wówczas maszyną dynamoelektryczną. Domy posiadały instalacje gazowe i wodnokanalizacyjną. Jezdnię wyłożono kostką brukową.
* W 1920 nazwę Pasażu Meyera zmieniono na ul. Stanisława Moniuszki.
* W czasie wojny zmieniono nazwę na Dietrich-Eckart-Strasse.
Info za [ Wikipedia]
Suplement: Założenie urbanistyczne i zabudowa ulicy jako całość wpisane są do rejestru zabytków pod numerem A/49.
Pasaż zamieszkiwała ówczesna elita Łodzi, m. in. prezydent miasta Władysław Pieńkowski, adwokat Henryk Elzenberg, pod numerem 5 swój zakład miał Bronisław Wilkoszewski. Ludwik Meyer mieszkał pod numerem 4, w willi otoczonej okazałym ogrodem, w miejscu którego stoi dziś wybudowany w latach 30. gmach Polskiej YMCA. Tu też mieściła się w latach 1888 - 1892 redakcja i drukarnia najstarszej polskiej gazety w mieście - \\\"Dziennika Łódzkiego\\\". Pasaż jako pierwsza ulica w Łodzi otrzymał oświetlenie elektryczne. Każdy dom i ogród oświetlony był światłem elektrycznym. W suterenie domu pod nr 3 zainstalowano prądnicę zwaną wówczas maszyną dynamoelektryczną. Domy posiadały instalacje gazowe i wodnokanalizacyjną. Jezdnię wyłożono kostką brukową.
* W 1920 nazwę Pasażu Meyera zmieniono na ul. Stanisława Moniuszki.
* W czasie wojny zmieniono nazwę na Dietrich-Eckart-Strasse.
Info za [ Wikipedia]
Suplement: Założenie urbanistyczne i zabudowa ulicy jako całość wpisane są do rejestru zabytków pod numerem A/49.