Rezerwat archeologiczny "Kręgi kamienne w Lesie Grzybnickim" utworzony został w 1979. Badania archeologiczne w latach 1974-1986 prowadził Ryszard Wołagiewicz z Muzeum Narodowego w Szczecinie. Gospodarzem rezerwatu jest Gmina Manowo i Nadleśnictwo w Bobolicach. Opiekę społeczną sprawuje Koło PTTK przy Instytucie Ziemniaka w Boninie, które corocznie oczyszcza kręgi i nagrobne konstrukcie kamienne rezerwatu. Opiekę merytoryczną nad obiektem sprawuje Muzeum w Koszalinie

Cmentarzysko w Grzybnicy zostało załoźone w ostatniej ćwierci I wieku naszej ery przez Gotów przybyłych ze Skandynawii. Tworzy je 5 kręgów kamiennych,w których odbywały się wiece ,tingi i ceremonie pogrzebowe. Jest tam też cmentarzysko liczące 101 grobów szkieletowych i ciałopalnych. Cześć grobów oznaczono na powierzchni konstrukcjami kamiennymi w postaci różnego rodzaju bruków, wieńców, stel lub kurhanów kamienno-ziemnych mających analogie w Skandynawii. Zmarłych chowano w obrządku szkieletowym i ciałopalnym. Na dary grobowe składały się przedmioty z brązu, srebra, rzadziej ze złota. Są to przede wszystkim ozdoby i części stroju .Dodatki składane do grobów to glównie drobne narzędzia -przęśliki do wrzecion oraz szydełka i igły. Rzadko wyposażeniem był zwykły żelazny nóż. Wiek znalezisk datowany jest na lata około 80 do 200 naszej ery.
Koliste bruki kamienne. konstrukcyjnie odpowiadają ściśle typom kurhanów kamienno-ziemnych z archeologicznych stanowisk (również z Grzybnicy), w odróżnieniu od nich są jednak pozbawione nasypów. Najczęstsza forma bruku (10 obiektów w Grzybnicy) był to kamienny rdzeń otoczony nieco oddalonym wieńcem kamieni. Występowały także bruki, w których rdzeniu występowały koncentryczne wieńce, jak również przypadki, gdy rdzeń obrzeźony był ciasno przylegającym wieńcem większych kamieni. Średnica kolistych bruków waha się od 5 do 12 m. Niezwykle interesująca i niepowtarzalną jak dotąd na Pomorzu konstrukcją jest obiekt, w którym zewnętrzny wieniec połączony jest z dwoma wewnętrznymi promieniście ułożonymi rzędami kamieni na kształt kola szprychowego.
Inną formą konstrukcji kamiennej jest podwójny wieniec z kamieni polnych, bez rdzenia, zbudowany dla centralnie usytuowanego grobu ciałopalnego.
12 małych bruków umieszczono nad grobami ciałopalnymi i szkieletowymi. W tym ostatnim przypadku miały one prostokątny kształt, tak jak jama grobowa.
Miejsce pochówku oznaczano również przez wkopanie steli kamiennej, zazwyczaj równocześnie z ułożeniem niewielkiego bruku. Umieszczenie steli było również niezależenie od rodzaju pochówku.
Na uwagę zasługuje fakt, że nie zawsze grób był usytuowany centralnie w stosunku do konstrukcji kamiennej. Może mieć to związek z próbą ukrycia jego dokładnej lokalizacji, już w starożytności bowiem powszechne było rabowanie pochówków, co znalazło również potwierdzenie w kilku przypadkach w Grzybnicy.

Na przełomie II. i III. wieku opuszczono osady i cmentarzyska na Pomorzu środkowym, w tym także obiekt w Grzybnicy. Plemiona Gotów, przesuwające się na zachód i południe, odegrały znaczną role w dziejach Europy u schyłku starożytności, m.in. tworząc ostrogockie państwo Teodoryka Wielkiego w Italii i państwo Wizygotów w Hiszpanii.