Szpital Żydowski powstał jednocześnie ze Szpitalem św. Trójcy w 1850-51 r. Mieścił się w gmachu powstałym z fundacji Małżonków Braun. Markus Braun należał do grupy najbardziej znanych przemysłowców w Piotrkowie. Był pierwszym założycielem destylarni i rektyfikacji spirytusu.

Obie placówki szpitalne powstały jednocześnie i na sąsiadujących ze sobą posesjach. Nawet  uroczystość wmurowania kamienia węgielnego odbyła się  w tym samym czasie 16 maja 1850 r. Szpital Żydowski został zlokalizowany przy ul. Moskiewskiej 2, obecnie Wojska Polskiego. 

Stan prawny gruntu, na którym wzniesiono budynki szpitalne uregulowano jednak dopiero w 1905 roku. W kancelarii notariusza Floriana Dąbrowskiego 13 maja 1905 roku sporządzono dokument kupna-sprzedaży miedzy nabywcami Markusem i Salomeą Braun, oraz sprzedającym Mikołajem Konem. Wcześniej została ustalona dobrowolnie kwota nabycia ziemi za 250 rubli. 

Majątek szpitala składał się z murowanego jednopiętrowego budynku, oraz parterowego dwuizbowego przeznaczonego na portiernię. Wokół budynków znajdował się ogród przeznaczony na rekreację dla chorych na obszarze 2400 mkw. 

W roku 1905 Szpital Żydowski został gruntownie przebudowany i na cześć fundatorów od 1907 roku używał nazwy „Piotrkowski Żydowski Szpital im. Markusa i Salomei Braun". W tym też czasie wzniesiono kostnicę. 

Do wybuchu I wojny światowej oba szpitale znajdowały się w bezpośrednim zarządzie  Rady Gubernialnej Opieki Społecznej składającej się z przedstawicieli organizacji społecznych miasta. 

Po I wojnie światowej oba szpitale znalazły się pod zarządem utworzonej w tym celu Rady Opiekuńczej szpitali św. Trójcy i Szpitala Żydowskiego. Po zakończeniu działań II wojny światowej oba szpitale połączono i funkcjonowały jako szpital "Świętej Trójcy" pod zarządem Samodzielnego Szpitala Wojewódzkiego.