Według tradycji kościół został wybudowany w 1205 roku, pierwsza wzmianka o proboszczu pochodzi z 1246 roku. W roku 1300 miasto nawiedził wielki pożar, ucierpiał również Kościół Farny. Obecna, gotycka, bryła kościoła pochodzi z XIV wiecznej odbudowy. W 1416 roku z raciborskiego zamku przeniesiono do kościoła farnego kapitułę, a sam kościół podniesiono do rangi kolegiaty. Podczas II wojny światowej kościół znacznie ucierpiał, bezpowrotnie utracił wiele z zabytkowego wyposażenia (barokowe stalle, gotycka kustodia, wiele starodruków z archiwum kolegiackiego). Od zachodu do kościoła przylega tak zwana Kaplica Polska, od południa kapitularz.

Od wieków Kościół Wniebowzięcia Najświętszej Maryi Panny był główną świątynią miasta. Obecnie, oprócz funkcji parafialnych w kościele odbywają się uroczystości patriotyczno-religijne oraz częste koncerty organowe.



Kościół Wniebowzięcia Najświętszej Marii Panny, został z dniem 7 listopada 2019 r. administracyjnie przeniesiony z rejestru zabytków nr 19/48 (data wpisu 20 stycznia 1948 r.), do rejestru zabytków województwa śląskiego pod nr A/573/2019.

Ulica Szewska łączy plac Dominikański z placem Długosza. Nazwa bierze się od istniejących tu niegdyś ław szewskich, na których sprzedawano obuwie. Ławy te pierwotnie stały u zbiegu ulic Leczniczej, Nowej i Basztowej, a około XVI wieku zostały przeniesione na Gasse hinter der Pfarrkiche, czyli ulicę za kościołem parafialnym. Na skutek przeniesienia kramów zmieniono nazwę ulicy na Schuhbanstrasse.
Na rogu obecnej ulicy Mickiewicza i Szewskiej stała pierwsza raciborska Szkoła. Z roku 1302 mamy wiadomość, że niejaki mieszczanin Jan przejął kierownictwo szkoły od miejskiego proboszcza. Do Kryształowej Nocy w 1938 roku, przy ulicy Szewskiej stała raciborska synagoga.

Raciborski Rynek to prostokątny plac o wymiarach 116 metrów w kierunku północ-południe i 58 metrów w kierunku wschód-zachód. W średniowieczu na środku Rynku umiejscowiony był ratusz, dom kupców, wzmiankowany w 1313 roku i sukiennice, wzmiankowane w 1293 roku już jako murowane.
Najprawdopodobniej w XVI wieku usunięto zabudowania bloku śródrynkowego. Nowy ratusz wybudowano we wschodniej pierzei placu. W 1727 na środku Rynku stanęła Kolumna Maryjna. Podczas II wojny światowej zabudowa placu uległa prawie całkowitemu zniszczeniu. Kamienice po zachodniej stronie odbudowano stylizując je na renesansowe kamienice mieszczańskie. Pierzeję wschodnią zabudowano blokami. Niezabudowana od 1945 roku działka po stronie północnej w 2009 roku została sprzedana. Być może już niebawem stanie tam budynek, zamykający północną pierzeję.
Z Rynku odchodzą trzy ulicę w stronę zachodnią, po jednej w stronę północną i południową, oraz dwie na wschód. W północno-wschodnim narożniku znajduje się podominikański kościół św. Jakuba. W narożniku północno-zachodnim - pomnik biskupa Józefa Gawliny.

Ulica Długa (niem. Langestraße) – ulica w centrum Raciborza o długości około 360 m. Biegnie od rynku do placu Wolności. Nazwa ulicy związana jest z faktem, że była to najdłuższa ulica w granicach otoczonego murami dawnego miasta. Obecnie, prawie na całej długości została wyłączona z ruchu samochodowego.
Dawniej ulica nosiła również inne nazwy: Große Gasse (Wielka), Korngasse (Zbożowa lub Żytnia) oraz Lange Gasse. Na początku ulicy, w budynku narożnym z rynkiem, mieściła się niegdyś kasa miejska. Na jego fasadzie od strony ulicy Długiej znajduje się zegar słoneczny. Do roku 1818 na zachodnim końcu ulicy istniała Brama Wielka, jedna z trzech bram miejskich w Raciborzu. Stanowiła element miejskich fortyfikacji, a także służyła do pobierania cła i myta. Przed rokiem 1945 na ulicy mieściło się wiele sklepów, zakładów usługowych i kawiarni. Zabudowania ulicy pochodziły z XVIII i XIX wieku. Była to ruchliwa ulica, znajdowały się też na niej dwa przystanki autobusowe. Mieszkali przy niej głównie bogaci kupcy i rzemieślnicy. II wojna światowa w dużym stopniu zniszczyła uliczne zabudowania.
W latach 50. XX wieku rozpoczęto odbudowę ulicy. Znacznie zmniejszono jej rolę handlową, przeznaczając na sklepy zaledwie kilka lokali. W latach 1980–1982 ulica doczekała się przebudowy. Chcąc przywrócić jej handlowy charakter, zamknięto ją dla ruchu kołowego, a mieszkania na parterach opróżniono i zamieniono na sklepy. Po północnej stronie utworzono również podwyższony trakt pieszy. 13 czerwca 2008 roku, przy okazji obchodów 900-lecia miasta, na ulicy, w miejscu dawnej fontanny, uroczyście odsłonięto fontannę Narodów[5].
Przy ulicy Długiej 41 mieściła się kiedyś znana wśród raciborzan kawiarnia Tęczowa, w której przed wojną znajdowała się restauracja Johanna Obotha. Wojna oszczędziła budynek mieszczący restaurację i już w 1945 roku uruchomiono w nim kawiarnię pod nazwą Ta-Joj, z podświetlanym parkietem. Kawiarnia była związana z powojennymi "sensacjami towarzyskimi" Raciborza: w niej milicjant zastrzelił swoją 17-letnią przyjaciółkę, innym razem Rosjanie wystrzelili pocisk z czołgu T-34 w kawiarnię, niszcząc pół ściany.
Opis z