Obecny kształt rezydencji, wzniesionej w miejscu wcześniejszego dworu, pochodzi z początku XX wieku. Murowana, dwukondygnacyjna, wysoko podpiwniczona budowla założona została na prostokątnym rzucie, zwieńczona czterospadowym dachem. W pokrytych tynkiem elewacjach, wspartych na wysokim cokole, podziały pionowe wyznacza rytm prostokątnych otworów okiennych o regularnym, osiowym układzie, podziały poziome natomiast wyznaczone są przez kordonowe fryzy i gzymsy. Charakter klasycystyczny, bądź neoklasycystyczny, nadaje budowli monumentalny portyk poprzedzony szerokimi schodami prowadzącymi na poziom wysoko posadowionego parteru. Kamienne kolumny portyku, wsparte na profilowanych bazach i zwieńczone jońskimi kapitelami, wspierają belkowanie oraz fryz ozdobiony antycznym ornamentem, z motywem biegnącej fali. Powyżej znajduje się trójkątny naczółek obwiedziony konsolkowym gzymsem, z płaskorzeźbionym kartuszem herbowym w środkowym polu.

Za: