Kilka faktów z życia Josepha Hildebranda wynotowanych z kroniki Wlenia Augustina Knoblicha:
Joseph Hildebrand w 1797 r. został przeniesiony z Lubomierza na parafię do Wlenia na miejsce zmarłego dziekana Gottfrieda Burgera. Hildebrand pochodził ze starej rodziny nyskiej o tym nazwisku, która wydała kanoników wrocławskich i śląskich historyków. Miał zaledwie 32 lata, gdy objął pastorat, zdolny kaznodzieja, sumienny katecheta, uprzejmy w zachowaniu, podnoszący na duchu, prezbiter od 1787 r. i jednocześnie kanonik w klasztorze kolegiackim w Opolu od 1804 r. W 1811 r. udał się do Ząbkowic jako proboszcz miejski. Drugim kaznodzieją nowo utworzonego zgromadzenia przy kościele protestanckim we Wleniu od 1742 roku był Johann Gottfried Martius.
Od 8 czerwca 1804 r. w okolicach Wlenia padają ulewne deszcze – powódź. Za namową owdowiałej pani Charloty Augusty von Grünfeldt, właścicielki dworu w Gródku Wleńskim, przybyła łódź z Marczowa z prowiantem dla poszkodowanych, która zabrała z domów ciężko doświadczonego pastora Hildebranda, jego kapelana Reinera i skarbnika Neubartha jako ładunek powrotny.
Rok 1807 - przemarsze różnych wojsk w związku z wkroczeniem do Prus Napoleona. Wirtemberczycy zrabowali dziekanowi Hildebrandowi 30 talarów w gotówce i wiele innych rzeczy.