Idea powstania Sanktuarium marszałka Józefa Piłsudskiego wiąże się z wydarzeniami, jakie miały miejsce po jego śmierci (12 maja 1935).  Narodową żałobę mocno przeżywano pomimo głębokich różnic politycznych, dzielących społeczeństwo II Rzeczypospolitej. Skala wydarzeń związanych z pogrzebem nie miała sobie równych w międzywojennej Polsce. Podjęto wówczas szereg inicjatyw, które w sposób szczególny wyróżniły miejsca związane z osobą Józefa Piłsudskiego. Jedną z nich było powstanie Sanktuarium w miejscu sztabu i kwatery głównej Legionów Polskich z 1914 roku w dawnym Pałacu Biskupów Krakowskich. Pomysłodawcą przedsięwzięcia był wojewoda kielecki Władysław Dziadosz, były legionista. Zdecydowano stworzyć ekspozycję, która nie oddawała charakteru miejsca z okresu pobytu kwatery głównej, ale tworzyła przemyślany program ideowo-architektoniczny, upamiętniając niepodległościowy czyn legionowy i wpisując się w sanacyjną politykę kreowania państwowego kultu marszałk

Wejście do sanktuarium, prowadzące od strony południowego dziedzińca pałacu, zaprojektował warszawski rzeźbiarz Stanisław Rzecki. Na podstawie projektu wojewódzkiego konserwatora Andrzeja Olesia oraz inż. Wacława Junga wykonano również nowe tarasy. Wejście zdobi portal z piaskowca zwieńczony kartuszem. W jego polu znajduje się orzeł strzelecki bez korony, z literą S na palcie i inicjałami JP ponad nim. Kartusz otacza sześć sztandarów. Powyżej, we wnęce okiennej, umieszczono tablicę z piaskowca autorstwa kieleckiego rzeźbiarza Wincentego Skuczyńskiego z cytatem z pieśni IV „Beniowskiego” Juliusza Słowackiego: „Ufaj mi, synu! jeśli wytkniesz sobie / Drogę, a prostą – to choćby do słońca / Zalecisz, często na krzyżu lub grobie / Odpoczywając. – Lećże więc bez końca, / A będziesz chodził w anielskiej ozdobie / Jako ojczyzny i wiary obrońca; / A nim zasługi twoje w niebie zginą, / Ziemia przeminie i gwiazdy przeminą”.

Ekspozycję zamyka Kaplica. W niszy okiennej umieszczono obraz Matki Boskiej Ostrobramskiej, przed nim świeczniki. Skromnego wyrazu całości dopełnił żeliwny żyrandol i posadzka z kamiennych płyt. W loggii wejściowej pałacu odsłonięto również płytę informującą, że w tym miejscu znajdowała się kwatera główna Józefa Piłsudskiego. 

Z początkiem 1990, rozpoczęto rekonstrukcję obiektu na podstawie dokumentacji fotograficznej. Otwarcie odbyło się 5 grudnia 1990 roku, w 123. rocznicę urodzin Józefa Piłsudskiego.

Barokowy pałac w Kielcach, była rezydencja biskupów krakowskich. Jeden z symboli miasta.

Budowla powstawała w latach 1637–1644. Wzniesiono ją na Wzgórzu Katedralnym z inicjatywy biskupa Jakuba Zadzika. Budowę prowadził Tomasz Poncino, a projekt został wykonany prawdopodobnie przez Giovanniego Trevano. Dekorację malarską wnętrz wykonał warsztat Tomasza Dolabelli. Plafony przedstawiały między innymi sąd nad arianami i rokowania pokojowe w okresie wojen ze Szwecją i Rosją. W 1816 r. Stanisław Staszic stworzył w pałacu Szkołę Akademiczno-Górniczą. Pałac pełnił również rolę sztabu legionowego Józefa Piłsudskiego, biura werbunkowego, drukarni, poczty, biura przepustek i siedziby redakcji lokalnego dziennika. W latach międzywojennych urząd wojewódzki. W latach 1945–1971 siedziba Wojewódzkiej Rady Narodowej. Od 1971 r. mieści się w nim Muzeum Narodowe. Z tyłu pałacu, w 2005 roku otwarto Ogród Włoski.

Źródło: Autorzy: Licencja: [ CC-BY-SA 3.0]