Trzykondygnacyjny schron powstały w roku 1944 dla kolejowej centrali telefonicznej, znajdujący się obok wieżowca Uniwersytetu Ekonomicznego. Był to jeden z trzech naziemnych ciężkich schronów przeciwlotniczych specjalnego przeznaczenia (obok schronów zlokalizowanych na Winogradach i osiedlu Kopernika) zbudowanych w tym czasie w Poznaniu.
Schron miał się wtapiać w otoczenie i przypominać budynek mieszkalny. Jego ściany pomalowano kolorem brunatnoceglastym, na którym białym kolorem naniesiono prostokąty przypominające okna - część zarysów jest widoczna do dzisiaj.
Po II wojnie światowej schron przejęło PKP. W czasie zimnej wojny w obiekcie zlokalizowano kolejowe centrum zarządzania kryzysowego.