Lata 1912-1915 , Foto z ,,Geogr. Bilderatlas von Polen".
Przekład tekstu towarzyszącemu zdjęciu:

Wieś Krępiec, powiat Lublin.
(por. mapa zachodniej Rosji, arkusz L 37, Lublin >

https://fotopolska.eu/2703070,foto.html

).
[

https://www.google.com/maps/@5...XMDSoJLDEwMjExNDUzSAFQAw%3D%3D

]
Podobnie jak wschodnio-centralna Polska, także południowo-wschodnia część kraju nie jest jednolita etnograficznie. Granica między Białorusią a Polską, która rozciąga się mniej więcej od środkowego Bugu w kierunku południowym do Wieprza (por. Mapa VI), dzieli lubelskie wzgórza na dwie nierówne części, z których znacznie większa część zachodnia, składająca się głównie z wyżej położonych obszarów nad Wisłą i Wieprzem, jest zamieszkana przez Lublinian, podczas gdy Rusini zajmują niżej położone części od wschodu wzdłuż doliny Bugu. Warto również zauważyć, że dolina Wisły nie stanowi granicy etnograficznej, a raczej ludność sandomierska rozciąga się od zachodniego brzegu Wisły do obrzeży wzgórz lubelskich.
Wieś Krępiec jest niewielkim przysiółkiem, położonym nieco ponad 12 kilometrów na południowy wschód od Lublina, a zatem wykazuje typowe cechy regionu lubelskiego. Chociaż architektura domów i układ zagród są nadal bardzo polskie, wsie - w większości bardzo uliczne - ujawniają już coś prymitywnego, bardziej przypominającego Europę wschodnią, co wyraża się również w innych częściach kultury ludu lubelskiego i tłumaczy się bliskością wschodniej granicy, ale także pewnym oddaleniem całego obszaru, który jako obszar głównie rolniczy bez większego przemysłu, był już nieco oddalony od wpływów kultury Europy Środkowej i Zachodniej. Im bliżej jest Bugu, tym bardziej ta prymitywna cecha staje się widoczna w osadach i całej kulturze.