Parafia w Sitańcu erygowana w II połowie XV wieku. Pierwszy kościół drewniany istniał przed 1486 rokiem i spłonął w 1648. Kolejny, również drewniany, został spalony w 1655 roku. Trzeci kościół; modrzewiowy, fundacji Zamoyskich, wybudowany został w 1698 roku, funkcjonował do I wojny światowej, w czasie której został także spalony. Obecny, przeniesiony już w nowe miejsce, rozpoczęto wznosić już w 1907 roku z inicjatywy księdza Marcelego Delikatna. Budowę ukończono w 1915 roku, gdy proboszczem był ksiądz J. Badowski. W 1915 roku spłonął dach i uszkodzone zostało sklepienie, które odremontowano w latach 1916-18.
Ściany zewnętrzne murowane z cegieł ceramicznych pełnych, łączonych zaprawą cementowo-wapienną, tynkowanych tylko od wewnątrz. Ściany wewnętrzne również z cegieł ceramicznych pełnych, łączonych zaprawą cementowo-wapienną, obustronnie tynkowane. Sklepienie kolebkowe na gurtach w nawach i prezbiterium. Posadzki z płyt marmurowych, dwubarwnych, układanych w romby. Więźba dachowa drewniana, krokwiowo-kleszczowa ze stolcami. Dach pokryty blachą stalową, ocynkowaną. Schody kręcone z betonową wylewką. Okna w metalowych ramach, wielokwaterowe, zamknięte półkoliście. Drzwi jedno- i dwuskrzydłowe, płycinowe, w elewacji wschodniej zamknięte półkoliście. Kościół założony na planie krzyża łacińskiego, trójnawowy, czteroprzęsłowy, z trójdzielnym, pięciobocznie zamkniętym prezbiterium, ujętym po bokach zakrystiami o szerokości analogicznej jak nawy. Bryła rozczłonkowana nakryta dachem dwuspadowym z czworoboczną, dwukondygnacyjną wieżą, zwieńczoną dachem namiotowym. Dwuspadowy dach transeptu przenika się pod kątem prostym z dachem naw. Elewacja wschodnia (frontowa) symetryczna, dwuosiowa, na cokole z ryzalitem na osi. Naroża elewacji i ryzalitu oszkarpowane dwuskokowo. W dolnej kondygnacji półkoliście zamknięte drzwi ujęte szerokimi, profilowanymi opaskami. Nad drzwiami w górnej kondygnacji półkoliście zamknięte prostokątne wnęki z szerokimi profilowanymi opaskami. Nad wejściem głównym czworoboczna wieża otwarta z trzech stron półkoliście zamkniętymi oknami z drewnianymi żaluzjami, od wschodu kamienny krzyż z rozpiętym na nim Chrystusem. Boczne ściany wież trójbocznie z profilowanym gzymsem podciętym kroksztynami, poniżej których fryz z odcinkowo zamkniętych wnęk. Elewacja północna niesymetryczna, 7-osiowa ( w tym 1-osiowe ramię transeptu), osie podkreślone dwuskokowymi szkarpami, na wysokim cokole, zwieńczona wyładowanym gzymsem, podciętym kroksztynami, między którymi niewielkie półkoliście zamknięte wnęki. Otwory okienne w glifach, prostokątne, półkoliście zamknięte, ujęte szeroką profilowaną opaską. Transept również oszkarpowany, zamknięty trójkątnym szczytem, ze ślepym oculusem. Elewacja południowa rozwiązana analogicznie. Elewacja zachodnia symetryczna, 7-osiowa, na cokole oszkarpowana, z detalem architektonicznym analogicznym jak na pozostałych elewacjach. Układ wnętrza trójnawowy, zachowany bez przekształceń. Chór muzyczny wsparty na trzech arkadach, z pełnymi ścianami bocznymi. Wyposażenie: Ściany kościoła niemal w całości pokryte są polichromiami o motywach geometrycznych i stylizowanych roślinnych. Na sklepieniach motywy figuralne. Ołtarze, ambona, chrzcielnica, ławki, konfesjonały; drewniane, z elementami neogotyku, pochodzą z okresu budowy kościoła. Za