Średniowieczna Ostróda, jak każde miasto dbające o bezpieczeństwo swoich mieszkańców, otoczona była murem obronnym. Każdy, kto chciał dostać się poza jego obręb, musiał przejechać bądź przejść przez jedną z pilnie strzeżonych bram. Johannes Müller w „Dziejach Ostródy” pisze, że były cztery takie bramy.
Wzmocniona Wieżą Garncarską, Brama Garncarska (przy dzisiejszym banku PKO B.P. - na zdjęciu jej współczesna rekonstrukcja) otwierała dostęp do miasta od południowego zachodu, na drogę prowadzącą z Lubawy. Od północy, czyli z Elbląga i Miłomłyna można było wjechać do Ostródy przez Bramę Łazienną (w okolicach dzisiejszego mostu na ulicy Pułaskiego). Wschodnia brama, nieopodal dzisiejszego kościoła p.w. św. Dominika Savio, zwana Kościelną (od 1603 roku nazywana Bramą Katarzyny), służyła podróżnym podążającym do miasta z Morąga lub Olsztynka. Poza tymi trzema dużymi, była jeszcze mała Brama Wodna po zachodniej stronie Ostródy (prawdopodobnie w okolicach mostu na Drwęcy przy obecnym urzędzie miasta), służąca wyłącznie pieszym.
Co wieczór, o godzinie 22.00, wszystkie bramy zamykane były „na cztery spusty”. Ilekroć w Ostródzie stacjonowało wojsko, przez cały czas jego pobytu przy każdej bramie stał dodatkowo żołnierz i za jej otwarcie żądał zapłaty. Według relacji z 1766 roku było to pół funta peklowanego mięsa.
Dzisiaj po murze miejskim nie ma śladu, za wyjątkiem małego jego fragmentu przy kościele p.w. św. Dominika Savio, od strony ulicy Drwęckiej. Według Müllera, mury miejskie już w 1693 roku były zmurszałe i wymagające remontu, gdzieniegdzie umocnione drewnem. Jeszcze w XVIII wieku władze miejskie zmuszone były supłać ze swojej kasy fundusze na ich naprawę, „aby zapobiec niepokojącej defraudacji akcyzy”.
Przy odbudowie miasta po wielkim pożarze w 1788 roku wielkie partie murów obronnych zostały wyburzone. W 1789 roku odzyskano ze zburzonego obwarowania i sprzedano za 719 talarów 13 achtli kamieni polnych, 56400 całych cegieł i 232000 połówek. Kruszący mur kamieniarze otrzymali za swoją pracę 323 talary wynagrodzenia.
Bramy Garncarską i Łazienną rozebrano już w 1788 roku, w 1812 roku zniknęła Brama Kościelna.
